Kategorien artxiboak: Pingino2

LA AVENTURA DE MANU Y PIO

Erase una vez hace unos pocos años un cura que vivía en un bello pueblo con nombre Oiartzun  , el cura vivía en un pequeño piso con el mayordomo Pio que era , bajo , pequeño , con cabello sucio , vago , bobo , comilón y que no se tomaba nada en serio, El cura que se llamaba Jose Manuel Lekuona con su apodo “Manu” era , alto , delgado , rubio , firme , inteligente , trabajado , curioso y amable .

Manu y su criado vivían felices en Oiartzun hasta que llego la guerra civil Española y Manu le dijo a Pio que tenía miedo y que queria irse a otro sitio y que por esa razón mando una carta al convento de Lasarte – Oria y que ya le respondieron , que tenían una habitación libre y que tenían dos semanas para ir , sino ya seria tarde.

Por eso se hicieron la maleta y se prepararon para partir esa misma noche hacia el nuevo hogar. Por el camino se encontraron con dos militares, tontos, musculosos, feos y creídos. Ellos les dijeron que no podían pasar porque estaba prohibido pero ellos igualmente ellos pasaron, después de dos kilómetros los mismos militares les pillaron a los dos deambulando por la oscuridad.

Al cabo de un par de minutos ya estaban atados a unas esposas camino a la comisaria de Donostia. Por el camino a Manu se le ocurrió salir corriendo porque al fin y al cabo estaban atados con las mismas esposas y tenían que ir al mismo sitio y susurrando se lo digo a Pio su compañero sin que se enterasen los militares.

Justo a cuatro kilómetros justos de su destino (el convento de Lasarte-Oria )pusieron en marcha su plan y por lo sorprendente que parezca funciono el truco o sea que, sí fueron en su camino hacía el convento de Lasarte-Oria y esta vez no iban andando sino que corriendo para que no les pillasen los militares por segunda vez.

Al siguiente día antes de llegar a Lasarte-Oria se pararon en una roca a desayunar las manzanas y los plátanos que tenían porqués estaban hambrientos de tanto andar toda la noche.

Al cabo de un par de horas llegaron al convento y allí les acogieron perfectamente a los dos y también les dieron pollo para comer y la mejor habitación que tenían.  Era cuadrada, grande, ´tenía dos grandes camas para dormir y echarse la siesta, un baño con un váter y una ducha. Además, la habitación disponía de una cosa muy especial que le encanto a Manu; era una estantería llena de libros como una biblia, un cómic, y también una gran palanca de hierro llena de polvo medio escondida con una cortina de seda roja.

Dos días después Manu ya no podía aguantar sin poder tocar la palanca y lleno de valor bajo la palanca hacia abajo. Al cabo de unos segundos se encontró bajando por un túnel hacia un misterioso sitio que el tenía muchas ganas de saber hacía donde conducían esas curiosas escaleras.

Aquel mismo instante a Manu le latió el corazón tanto que has él lo notaba. Al final de aquellas escaleras había una puerta de acero y madera que él empujó, y allí se abrió sin problemas. Lo que había allí dentro era maravilloso (para Manu claro). Había un montón de cosas que a él le encantaban: libros. Sólo había libros y sin perder un instante entró y no tardó en descubrir el archivo de las monjas.

Desde aquel inesperado día todos los días bajaba y escribía con la información que tenía un largo texto sobre todo de lo que sabía. Después de cuatro años, se tuvo que ir de aquel maravilloso lugar donde descubrió grandes descubrió grandes secretos que él no hubiese sido capaz de descubrir por sí mismo.

Big Bang-a

Baziren behin bi estralurtar oso xelebreak zirenak , eta beraien zaletasuna Unibertsotik bidaiatzea zen . Haietako bat Peki zen begi urdin bat zuen , hiru antena txiki , bi hanka eta bi beso , bestea ordea Poki zen berdin berdina bakarrik begi berde bat zuen hori zen beraien ezberdintasuna . Beraien zaletasuna Unibertsoan bidaiatzea zela esan dut eta hala da zeren elkarrekin toki asko bisitatu zituzten : Zulo Beltzak , Asteroideak , Kometak e.a.

Oraingo onetan ordea , ez zekiten norantza joan. Naiz eta elkar galdetu , mapak begiratu , eta informazio paperak aztertu ez zuten lortzen jakitea nora joan . Egun batean Pokik Pekiri hausnartu ondoren , hauxe esatea erabaki zuen :

– Aizu Peki jada hiru urte daramatzagu familia bisitatu gabe eta nola ez dugun planik zer iruditzen zaizu etxera bisita bat egitera joaten bagara

– Bueno , ba niri ondo iruditzen zait , ea nola dauden – erantzun zion Pekik

Horrela beraien espazio ontzian familiaren etxera abiatu ziren . Peki ordea azkar ohartu zen zerbait beraiek erakartzen ari zela ,  une batean pentsatu zuen beste abentura baten hasiera zela baina azkenean pixka bat beldurtu egin zen eta Pokiri esan zion badaezpada Peka estralurtar famatuari galdetu behar ziotela zer zen fenomeno hori eta denborarik galdu gabe bere etxera joan ziren .

Han etxeko txirrina jo eta kaixo esateko denborarik ere eduki gabe sartu egin ziren bertan denborarik galdu gabe fenomenoaz hitz egiten hasi ziren Poki eta Peki oso aztoratuta zeuden eta dena azkar esan zioten , Peka ordea lasaitasunez ,  poliki eta mantso ematen zizkien erantzunak azkenean ordu erdi baten ostean builaka eta oso beldurtuta zera erantzun zien :

– Azkar goazen hemendik laster BIG – BANG bat gertatuko da ,  hau da Unibertsoko materia guztia elkartu eta leherketa handi bat egongo da !!!!!!!!!

Peki eta Poki aho zabalik zeuden baina badaezpada ere kasu egin zioten beraz , espazio ontzian sartu eta beraien familiengana abiatu ziren denei berri txar hori ematera bidean ordea Pekik Pekari duda bat zuela esan zion eta Pekak ze duda zuen  galdetu zion :

– Zein da ba zure duda?

– Ea nora joango garen gure familiakideak hartuta

– Lasai badago satelite bat ez oso ezaguna baina seguruenik ez da beste materia guztiarekin batera elkartuko beraz salbu egongo gara baina ez dezagun denborarik galdu azkar segi aurrera denbora galdu gabe.

Eta Pekak esan bezala denborarik galdu gabe familiakideei abisatzera joan ziren eta esan bezala ere abisatu egin zien baina denbora oso gutxi zuten satelite horretara iristeko baina ezin zuten gelditu , eta abiatu egin ziren ez zuten begirik kliskatu salbu zeuden arte momentu  batean pentsatu zuten hil egingo zirela baina ez zuten etsi eta aurrera jarraitu zuten . Azkenean justu juxtu baina iritsi egin ziren hango builak eta poz besarkadak denak hain zeuden pozik eta alai zeren han gelditzea erabaki zuten bizitzen DISDIRA izeneko satelite disdiratsuan.

Amaiera

NIRE BURUAN DAGOEN ZORRI BATEN ABENTURAK

img_4097_apa_243531_600

Bazen behin Txupi izeneko zorri bat odolzalea, argia, azkarra, bihurria, lotia (oso lotia) eta batez ere bidaiaria. Buru berriak ezagutzea gustatzen zitzaion Txupiri. Ile kizkurrak, motzak, luzeak, ile horiak, ile gorriak. Mota askotako ileetan bizi izandako zorria zen Txupi. Azken boladan gizon serio eta gorbatadun baten buruan bizi zen, baino buruko ilea erortzen ari zitzaiola konturatu zen eta pentsatu zuen beste buru batera joan beharko zuela. Handik gutxira umetxo bat ikusi zuen eta ile hartara saltatu zuen. Ile hori marroixka zen, luzea, lixoa, polit-polita. Orduan ez zuen imajinatzen zenbat abentura pasako zituen bertan.

Lehenengo egunak lasaiak izan ziren baina, halako batean ume horren gurasoak zorriak begiratzeari ekin zioten. Txupi bere ezkutalekuan zegoen, buruaren ezker aldeko belarri atzean, lasai-lasai bere arrautzak erruten. Orduan bere bizitzan ikusitako orrazirik handiena ikusi zuen. Bera harrapatzeko zorian zegoela korrika hasi zen. Arin eta azkar eskuinaldeko belarrira joan zen, baina ez zen konturatu bere arrautzak beste aldean utzi zituela bakar-bakarrik. Jada beranduegi zen beraien bila joateko. Bidean zorri asko ezagutu zituen eta denak korrika ari ziren alde batetik bestera. Bere beste etxean ez zituzten orrazi hain handiak pasatzen. Bera jada nahiko zahartuta baina sasoi onean zegoen. Hala ere esperientzia hori beti igarotzen zuen eta oso beldurgarria iruditu zitzaion, baina aldi berean triste sentitu zen bere arrautzak galdu zituelako. Pena kentzeko siestatxo bat egitea erabaki zuen.

Bapatean buila batzuk esnatu zuten. Horrela entzun zuen:

  • Oraintxe bertan joango gara ilea moztera!!! Bale?

Txupi beldurtu egin zen:

  • Nora eramango naute?

Handik gutxira etxetik joan ziren. Minutu batzuk beranduago toki dotore batera iritsi ziren. Bertan, ispilu handiak, larruzko aulkiak, ile lehorgailuak, argi disdiratsuak, kremak, usain goxoak… Baino, bapatean, guraiza erraldoi bat zuen bere muturraren aurrean. Zis-zas, zis-zas, zis-zas entzuten zen. Txupi aztoratuta zegoen alde batetik bestera korrika. Bapatean ideia bat izan zuen eta esan zuen bere barruan:

  • Badakit!

Guraiziaren gainera salto egin zuen. Hain txikia zenez ez zuten ikusi. Han geratu zen mugitu gabe. Bukatu zutenean berriz salto egin zuen haurraren burura.  Inor ez zen konturatu.  Berriz ere salbu zegoen.

Ileapaindegitik etxerako bidean autobusa hartu zuten haurrak eta bere amak. Jendez beteta zihoan autobusa. Bapatean auto ilara sortu zen autobusaren bidean eta Txupik pensatu zuen:

  • Siestatxo bat egiteko unea da.

Txupik lo hartu eta amets egin zuen orrazi batek harrapatu eta hil egiten zuela. Orduan hain susto handiarekin esnatu egin zen. Ordurako ama eta semea etxean sartzen ari ziren. Gutxira mahaiean eserita ari ziren afaltzen. Familia hizketan ari zela Txupik  hurrengo egunean haurrak soinketa zuela entzun zuen.

Hurrengo egunean eskolan, soinketa orduan, haurrari soka batetik buruz behera zintzilikatzea bururatu zitzaion! Orduan Txupik ideia bat izan zuen: berak berdina egitea baina ile batetik zintzilikatuz. Ezustean odol guztia burura joan zitzaion! Haurrarena eta besteei xurgatutako guztia.

Iletik jaitsi zenean zorabiatuta zegoen… odol gehiegi! Ohera joan behar izan zuen, gure Txupik.

Berriro esnatu zenean bazkaltzen ari zirela arratsalderako egiten ari ziren planaren berri izan zuen: igerilekura joateko asmoa zuten. Arratsaldean eskolara itzuli zenean bere mahaian eseri zen eta bere maisu Peruk azalpenak ematen hasi zitzaien matematikei buruz. Haurrak bikainak ateratzen zituen eta maisuak pelota pixka bat zion. Txupi argia zen, baina baita alperra ere. Orduan siestatxo bat egitea pentsatu zuen. Beste behin esnatu zenean, haurra eskolatik kanpo zegoen eta piszinarako motxila prestatzen. Txupi beldurrez dardarka zegoen. Hainbestekoa zen bere beldurra zorabiatu egin zela (berriz ere odol gehiegi).

Haurra aldagelan zegoen bere onera etorri zenerako. Txanoa janzten ari zela, bere klaustrofobiaren eraginez, handik atera egin behar zuela erabaki zuen eta haurren betaurrekoetara egin zuen salto. Konturatu zen haurra uretara sartzera ziola eta ziztu bizian betaurreko barruan ezkutatu zen. Uretan sartuta zegoenean aquarium batean zegoela iruditu zitzaion. Piszinatik aterata haurra dutxan zegoela tanto handi handiak erortzen hasi zitzaizkion behin haurrak betaurrekoak kenduta. Berriro ere buru gainera saltatu behar izan zuen.  Esan behar da ilera iritsi zenean, tsunami bat pasa izanaren irudipena izan zuela. Haurrak eskuohial erraldoia batez igurtzi zuen ilea lehortzeko. Txupi lehendik zorabiatua bazegoen orain erabat mareatuta bukatu zuen.

Haurra kiroldegitik irten zen eta debora gutxira etxera iritsi zen. Pijama jantzi zuen eta afaltzera joan zen. Afaltzeko espageti goxo-goxoak zeuden eta Txupiri inbidia ikaragarria sortarazi zion. Tripazorroak entzun zituen eta berak ere afaldu egin behar zuela konturatu zen. Afaltzen hasi zen haurraren burutik odola hustuz. Txupik afaltzen bukatu zuenean haurra ordurako lo zegoen.

Hurrengo goizean haurra beti bezala jantzi (Txupik ez zuen lan hori egin beharrik) eta gosaldu zuen. Autobusak bozina jo zuen, goizero  bezala eta haurra autobusera igo zen korrika eta presaka. Egun horretan, ez zuen jarduerazko ikasgairik izan, denak ikastekoak ziren, papiroflexia ordua ezik. Bazkaltzeko orduan etxean zen gure ikasle gaztea. Gurasoek berri bat eman zioten:

  • Arratsaldean zorriak hiltzeko likidoa botako dizugu.

Txupi erabat ikaratu zen entzundakoagatik. Arratsaldea iritsi zenean haurraren gurasoek eguerdian agindutakoa bete zuten eta likidoa haurraren ilera botatzen hasi ziren. Txupik beldurrez haurrari likidoa botatzen ari zen pertsonaren burura saltatu zuen eta han beste bizitza polit bati eman zion hasiera.

SEMAFOROKO ARMIARMA

3d renderings fg an all green traffic light

Orain dela aste batzuk hiri handi bateko semaforo batean Armiarmika izeneko armiarma xelebre, pertxent eta lasai batek oinezkoentzako argi gorrian jarri zuen bere armiarma-sarea (inoiz ikusi den armiarma-sare egile hoberenetakoa zen Armiarmika). Egunak joan, egunak etorri Armiarmika armiarma pixka bat nazkatzen hasi zen bi gauzagatik: 1) kolore gorria ez zitzaiolako batere gustatzen eta 2) gazteak litxarreriak jaten, gurasoak beren umeekin, helduak presaka, aiton-amonak eta abarrek zain egon behar izaten zutelako eta horrek amorru handia ematen zion.

Horrela pasa ziren egunak, eta Armiarmika geroz eta amorratuago zegoen giro horrekin, auto guztiak kea botatzen eta bitartean jendea mugikorrari begira, zain, lasai, ezertxo ere pasatuko ez balitz bezalaxe. Baina ez zuen denbora asko behar izan ohartzeko argi gorria itzaltzen zenean jende guztia hasten zela zebrabidea pasatzen. Beraz, erabaki zuen zertxobait pentsatu beharko zuela saltsa guzti horretan.

Egun batzuk egon zen Armiarmika hausnartzen eta erabaki zuen espedizio bat prestatu behar zuela semaforoaren inguruan. Horrela, armiarma-sarea gerrian lotu eta pixkanaka beherantz joaten hasi zen. Beldur pixka bat ematen zion nahiko altu baitzegoen eta erortzen bazen kolpe ikaragarria hartuko zuelako. Oso ondo miatu zituen bazter guztiak eta gauza bat oso interesgarria ikusi zuen. Semaforoaren erdialdean botoi arraroa bat zegoen, jende askok sakatzen zuena. Botoia sakatuta argitxo laranja bat pizten zen. Bertan hau jartzen zuen: Itxaron pixka bat mesedez.

Denbora joan ahala, Armiarmika ohartu zen botoiari emanez gero, lehenago jartzen zela berdea eta jendeak aukera zuela zebrabidea pasatzeko. Orduan, pentsatu zuen armiarma-sarea gerrian lotzea eta, behera jaitsita, berak ere botoari ematea. Horrelaxe egon zen egun batzuk goitik behera eta behetik gora. Baina ez zuen gauza handirik lortzen, nahiz eta argi berdea azkarxeago piztu.

Egunak joan ahala nekatu eta errenditu egin zen Armiarmika. Berriro bere armiarma-sarean geratu zen zer egin ez zekiela. Ordu batzuen ondoren, galdera bat sortu zitzaion: baina, nondik dator argi gorri hau? Erabaki bat hartu zuen hurrena: Argi gorri hura nondik zetorren deskubritzea. Beraz, arnasa ondo hartu eta argi gorrirantz abiatu zen. Horrela, bidean zihoala, gauza gogor batekin jo zuen bere burua Armiarmikak eta atzeraka erori zen.

Esnatu zenean ez zen ezertaz gogoratzen. Eskerrak bere armiarma-sarearen gainera erori zela! Horregatik salbatu zen. Oraindik argi gorri hura nondik zetorren jakin nahi zuenez, arnasa bi aldiz hartuta eta besoak aurrean jarrita, argi gorrira hurbiltzen hasi zen Armiarmika. Bere besoak gauza gogor hori ukitu zuten momentuan ohartu zen kristal bat zela. Zorigaitzez ez zeukan aterik beraz, ezin izan zuen sartu. Halere, ez zen errenditu, auskalo zer zegoen hor barruan! Beste hausnarketa sakon bat egin behar zuen…

Ez zen denbora asko pasa ideia bat etorri zitzaionean: Armiarma-sarearekin behera joatea pertsonaren baten poltsikotik gauza gogorren bat hartu eta argi gorria babesten zuen kristala hautsi. Hori lortzean argi gorria itzali eta pertsona horren poltsikoan hartutakoa berriz uztea. Beraz armiarma-sarea gerrian loturik behera joaten hasi zen (ohituta zegoen jadanik), andere bat zegoen hurbilen, harantz balantzatu zen Armiarmika eta anderearen poltsikoan sartu zen suabe. Suabe bai, baina orduantxe nahi gabe armiarma-sarea hautsi egin zen. Zorte onez ordea, anderea ez zen oso altua eta salto batean lurreratu zen Armiarmika. Arazo bat zuen halere: bere etxea oso altu zegoen eta ez zekien nola igo etxera. Beraz, hantxe geratu zen lurrean hanka eta zapatila askoren azpian.

Bi egun eta gau oso luze bat pasa ostean beste ideia bat eduki zuen Arniarmikak: pertsona altu bat iristen zenean semaforoaren ondora, haren bidez poliki-poliki igo egingo zen. Hiru ordu zain egon ostean iritsi zen beste andere altu bat, beraz segundo bat galdu gabe goraka igotzen hasi zen, baita lortu ere. Bere etxean zegoen berriro, eta bi egun eta gau bat loa egitea erabakita, lo egiten hasi zen Armiarmika.

Handik bi edo hiru egunetara esnatu zen Armiarmika, oraindik galdera hau zuela buruan: Nondik dator argi gorri deseroso hori? Zerk eragiten zu argi hori? Ez zuen pakerik izango, erantzuna topatu arte. Beraz berriro armiarma-sarea gerrian lotu eta behera joaten hasi zen Armiarmika. Lehenengo gerturatu zitzaiona gizon bat izan zen. Poltsikoan kontu kontuz sartu zen. Gauza gogor bat zegoen poltsikoan, hobeto esanda asko. Arnasa hartuz gora joaten hasi zen poliki-poliki. Azkenean argi gorria ateratzen zen tokiaren parean zegoen: orduan golpe lehor batekin hautsi zuen kristala. Hori eginda, behera abiatu zen berriz hartutakoa gizonaren poltsikoan uzteko. Gero berriz ere eta gora igo zen.

Hantxe zegoen Armiarmika armiarma bare armiarma-sarean, eta argi gorria babesten zuen kristala hautsita. Bi aldiz pentsatu gabe argi gorriruntz hurbiltzen hasi zen, han bonbila txiki asko ikusi zituen eta horren atzekaldean ordenagailu, botoi, kable eta entxufe pila bat. Barrura sartu zen eta inguru bitxi eta itsusi horretan kuxkuseatzen hasi zen. Hasieran beldurgarria iruditu zitzaion dena, baina oso azkar pasatu zitzaion beldurra. Bonbila piztu (berea) zitzaion eta ideia bat eduki zuen: ordenagailu, entxufe, botoi eta kable horietakoren bat mugitzen bazuen agian jende guzti horrek lehenago pasa ahalko zuen zebrabidea. Bi minutu barru botoi, kable, entxufe eta ordenagailu guztiak mugituta edo hautsita zeuden. Asko gustatu zitzaion ekintza hori, baina, ikusi egin behar zuen ea bere ideia baliagarria izan zen ala ez. Beraz armiarma-sarera bueltatu zen. Semaforoa hautsi egin zuela Armiarmikak. Hantxe zeuden udaltzainak seinaleak eginez trafikoa kontrolatzen.

Hurrengo egunean mekanikari bat etorri zen semaforoa konpontzera. Armiarmika ohartu zenean, kristal hautsiari esker barrura sartu zen berriz ere. Mekanikaria bere erremintekin semaforoa konpondu nahian zebilen, baina hori ezin zuen onartu, bestela gorria egongo zen semaforoa berriro ere eta jendeak itxaron egin behako zuen. Beraz mekanikaria joan zenean bi edo hiru kable mugiturik armiarma-sarera bueltatu zen.

Orduan bai Armiarmikaren ideia baliagarria izan zen: autoak eta gidariak zirelako itxaroten zutenak, eta jendea gelditu gabe bidea pasatzen zutenak. Dena den, dena ez zen poza! Bere etxerik gabe geratu zen, argi gorria ez zelako ia inoiz piztuta, beraz armiarma-sarea gerrian lotuta beste etxe baten bila abiatu zen. Bidean zegoela argi berde erakargarri bat piztuta ikusi zuen. Nola ez zen lehenago ohartu? argi berdearen esanahia jendea pasa zitekeela zen eta gorriarena berriz itxaron beharra! Berdea lehen ia beti itzalita zegoenez ez zuen ikusi, baina bat-batean Armiarmikari ideia bat okurritu zitzaion: argi berdean etxea egitea.

Minutu batzuk geroago armiarma-sarea eginda zegoen eta Armiarmika lasai asko deskantsatzen ari zen lan neketsu guztiaren ondoren.

 

HANDIK AURRERA SEMAFORO HARTAN

POZIK ETA BAKEAN

BIZI IZAN ZEN

 

AMAIERA

El burro que quería ser modelo

burro-bebe1

 

Había una vez un burro muy presumido que siempre estaba pensando en su apariencia: se miraba en todos los espejos, probaba todos los perfumes que encontraba en los mercados… Vivía en una granja junto a otros animales, vacas, cerdos, gallinas, gallos, ovejas, conejos, perros… ¡Ah claro! y el granjero. El solía estar en un jardín con otros burros.

 

Todos los burros se reían de él porque creían que tenía que ser como ellos, un burro de verdad: feo, sucio…todo lo contrario de lo que nuestro burro era. Pero él no les hacía caso, seguía a lo suyo.

 

Un día llegó un visitante a la granja. Al pasar delante del burro éste pensó: viste como en mis sueños: pajarita, americana, pantalones de pana… Después el visitante entró en la granja para hablar con el granjero.

 

Al cabo de una semana, cuando el granjero se acercó a darles la comida escucharon que cantaba: mañana me voy de vacaciones, me voy de vacaciones…Entonces los animales supieron que el visitante se quedaría a cargo de la granja durante un mes.

 

Al día siguiente vino un taxi a recoger el granjero. Entonces nuestro burro tuvo la siguiente idea: cogeré las ropas de nuestro nuevo cuidador y me marcharé a Paris, la ciudad de la moda.

 

Esa misma noche sin hacer ruido, o eso intento por lo menos, entró a la habitación donde él cuidador guardaba la ropa, la cogio y se la puso. Entonces comenzaron sus aventuras para llegar a Paris.

 

Escapó de la granja cuando todavía era de noche y anduvo hasta llegar al puerto. Allí vio unas personas cargando un barco de mercancías. En ese instante se le ocurrió esconderse en una caja. Pensarlo y hacerlo, se metió en una caja.

 

– ¡Uf justo, justo! ¡Casi me ven! – pensó.

 

Bueno, el caso es que nuestro burro ya estaba en el barco.

 

– ¡Qué mal huele aquí y qué mareo, de verdad! – se quejó el burro, ya sabéis que tiquismiquis era.

 

Al día siguiente día se dio cuenta de que se había confundido: el barco acababa de llegar a Marruecos.

 

En cualquier caso salió del barco y comenzó a andar. Al fin llegó a una ciudad donde podía cogér un avión. Pero antes de embarcar le pusieron dos pegas:

 

– ¿Dónde tienes los papeles, el pasaporte, el carnet de identidad…? Ah y además eres un burro.- le dijo el encargado de la zona de facturación quejándose.

– ¡Sacadle de aquí inmediatamente! ¡No permitimos burros!- gritó-.

 

Y así es como le sacaron del aeropuerto.

 

Nuestro burro se puso a pensar… Finalmente se le ocurrió ir en ala delta hasta Hendaya, para allí coger el tren rápido a Paris. Pero ahora el problema era como fabricarlo.

 

– ¡Eureka!- chilló de pronto nuestro burro.

 

– Creo que podré hacerlo con la americana y unos palos –pensó.

 

Y puso manos a la obra.

 

Metió un palo por una manga y siguió empujándolo hasta el otro extremo. Cogió otro palo y lo puso a lo largo. Luego se subió a una piedra y saltó. Así empezó a volar.

 

Cuando estaba volando por encima de los mares y por debajo de todos los cielos iba viendo barcos, peces… Además, a lo lejos, vio el avión que iba a Paris. Todo era muy bonito desde arriba.

 

La mañana siguiente empezó a llover. El viento soplaba fuerte y se desvió un poco. Tuvo que esforzarse mucho para que el viento no le llevase.

 

Le costó pero, al final, llegó hasta Donostia. Después de descansar un poco sentado en un banco, empezó a caminar rumbo a Hendaya.

 

Iba por los montes del País Vasco, disfrutando del paisaje, la verdad es que todo era muy bonito. También era ún lugar muy tranquilo: comparando con la zona en la que él vivía le pareció que allí no había nadie. Eso si, de vez en cuando tropezaba con algo de basura.

 

El camino era largo, así que tuvo que parar a dormir en el bosque. Tenía mucho miedo: ¿y si saliese el lobo? -pensaba… Pero finalmente sólo vio ardillas y otros burros corrientes, esto es, feos y sucios.

 

A la mañana siguiente llegó a Hendaya. Después de tanto tiempo… ¡estaba feliz! Fue a la estación de trenes y buscó el tren que iba a Paris. Por si acaso, como hizo en el barco, localizó un tren de mercancías de donde no podrían echarle.

 

Finalmente, tuvo que coger el tren de mercancías claro. Iba rumbo a Paris. El tren iba muy deprisa ¡no creía que fuera tan rápido! Un día después llegó a Paris.

 

Cuando bajó del tren no sabía donde ir. Se sentó en un banco. Después de tantos días viajando ahora ¿qué podía hacer? Ahí estaba nuestro burro pensativo y un poco triste. De pronto un desconocido se sentó a su lado. El burro se dio cuenta que le miraba con mucho interés. ¡Resultó ser un modelo que buscaba una mascota para desfilar! Nuestro burro no podía creer que por fin se estaba cumpliendo su sueño.

 

El desconocido le pidió ser su mascota y el burro aceptó. El modelo le dijo que era perfecto porque ya tenía una ropa muy estilosa. ¡Nunca vio un burro tan especial! Finalmente fueron a su casa. El modelo le limpió un poco la ropa y le hizo un sitio para dormir.

 

Al día siguiente el burro tuvo que madrugar, ¡que pereza! pero su sueño se iba a cumplir ¡ay! ¡Qué ilusión! -pensó. Nuestro burro salió a la pasarela y la verdad es que lo hacía muy bien.          ¡Ah! no os lo he dicho, pero antes de salir a desfilar le peinaron, le maquillaron…y lo mejor era que le cambiaron de ropa unas diez veces y eso quería decir que tuvo que desfilar diez veces. El público estaba sorprendido con una mascota tan original y le aplaudían continuamente. Al terminar le sacaron fotos para una revista muy famosa, llamada “Super Moda” ¡y además salía en la portada!

 

La revista llegaba a todo el mundo, incluso hasta su granja. Así todos sus amigos, aquellos burros sucios y feos se quedaron totalmente sorprendidos ¡no podían creerlo! Lo mejor fue cuando el granjero volvió de sus vacaciones y vio la revista. Entonces decidió despedir a quien había estado cuidando la granja, por dejar escapar a uno de sus animales: nuestro burro modelo

 

El burro siguió desfilando y se convirtió en la mejor mascota modelo. Después de pelear tanto consiguió lo que quería.

 

FÍN

Axke Herria

chess-board-rules-chess_00418821jpg-awesome

 

Baziren behin herri txiki, xume eta polit batean bi lagun talde. Oso jatorrak ziren bi taldeak. Batek BEL izena zuen (beltzak), beste taldean ZUR deitzen ziren (zuriak). Bi talde hauetan baziren jende oso ezberdinak: altuak, baxuak, lodiak, argalak, motelak, azkarrak, alaiagoak, tristeagoak, aberatsagoak, pobreagoak… Bakoitzak bere gustuak zituen eta bere modua gauzak egiteko. Horren ondorioz ikaragarri kostatzen zitzaien ados jartzea, esan dudan moduan ez zeudelako berdinak ziren bi. Jolasteko garaian beti bazen bateren bat ados ez zegoena. Baxuak zirenak altuen jokoa zelako, altuak zirenak baxuen jokoa zelako. Eta horregatik herri biltzarra egitea erabaki zuten ilargi beteko gau eder batean.

Biltzar horretan erabaki zuten bi taldeak disfrutatzeko joko dibertigarri bat asmatu behar zutela, borrokarik ez edukitzeko. Bazekiten oso zaila izan behar zuela baina saiatu egin ziren: bakarka ala taldeka? Korrika ala oinez? Baloiarekin edo gabe? zein kolorekoa izango da lurra? …

Bi taldeetako jende guztiak zituen mila galdera egiteko, baina inor ez erantzunak eskuratzeko.

Berehalaxe, galderarik egin ez zuen isil baxu bat, mahaira justu–justu iristen zena, hasi zen galdera guztiak jarraian erantzuten.

  • Lurra zein kolore? Erraza! Lauki zuriekin eta lauki beltzekin. Taldetan edo bakarrik? Errazagoa! taldetan! Jadanik bi taldeak eginda daude. Oinez ala korrika? Ez hain erraza! Baina denei ondo iruditzen bazaizue pentsatzeko joku izan daiteke. Baloiarekin ala gabe? Batzuei nahiko zaila egiten zaie baloi atzetik ibiltzea, beraz, baloirik gabe! Eta gainera zirragarriagoa egiteko, galtzen dena kanporatuta geratuko da, ondo deritzozue?

Ondo iruditu zitzaien denei. Beraz, aurrera egitea erabaki zuten.

Toki egoki bat aurkitu eta lanean hasi ziren. Lehenengo urratsa lurra kendu, bigarrena egurra jarri, hirugarrena zuri eta beltza margotu, laugarrena langileak eguzkia hartzen zuten bitartean margoa lehortu. Gauza guztiak prest zeudenean tokiak zozketatu zituzten. Talde bakoitza alde batean jarri zen, parez pare eta bi ilaratan antolatuta. Baxu guztiak aurrean zeuden. Beraiek pausu bat bakarrik emango dute, baina hasieran bi emateko aukera zuten. Atzeko lerroan Errege eta Erregeen zerbitzariak (altuak) zeuden. Bata lauki beltzean kokatzen da, eta bestea zurian, beltzekoak bakarrik beltzetik ahal zuen egin diagonala eta zuriak zuritik. Gainera gazteluak zeuden. Hauek aurrera, atzera eta alboetara mugitzen ziren zuzen. Erreginak ere baziren. Hauek norabide guztietan mugitzeko aukera zuten, nahi adina. Erregeak berdin, baina lauki bakar batean.

Uuuufffff!! Tira ba, asmatu zuten zailena.

Jarraian jolasean hasi ziren: batzuk kanporatu, beste batzuk pentsatu, beste batzuk mugitu…. denetarik eduki zuten. Hura zirrara, azkenean lortu zuten denek partehartzeko jolas polit bat asmatzea! Egunero–egunero joko berbera nahi zuten, ezinezkoa zen beraiek geldiaraztea. Ez zioten jolasteari uzten, bazkaltzeko, afaltzeko eta lo egiteko izan ezik.

Azkenean oso harro zeuden euren buruarekin. Asko gustatu zitzaien beraien…. , beno hobeto esanda lagun txikitxu horren ideia, jadanik bazekiten elkarren artean edozer egiteko gauza zirela. Herriak, ospatzeko aspalditik egindako festa dibertigarriena antolatu zuten. Bost egunetan denetatik egon zen: musika, dantza, umorea, janaria, parranda… eta noski! jolas asko… eta dena elkarrekin: altuak, baxuak, lodiak, argalak, motelak, azkarrak, alaiagoak, tristeagoak, aberatsagoak, pobreagoak…

Asmatutako jokoaren omenez herriari izena aldatzea erabaki zuten: Ordutik XAKE izena izan zen, euren jolas gogokoena bezala.

Handik aurrera gauza bat ikasi zuten: elkarrekin baita ozeanoa arnasarik hartu gabe igerian pasatzeko gai zirela.

 

AMAIERA

Baso alaia

Einstein

Aitzin aitzinean … Bazen baserri zahar batean, Sorgin Zikin izeneko sorgin bat bizi zen. Zatarra, arratoi hil bat bezain itsusia, zikina …

Eta bazen baso ilun eta usteldu batean, erraldoi basatia, herensugea bezain indartsua …

Baso alaitsu eta polit batean ipotxak eta Argitxo bizi ziren. Argitxo Einstein bezain argia ,eta ipotxak inurria bezain txikiak ziren.

Egun batean Argitxo Erraldoiarengana joan zen, eta hau esan zion :

-Erraldoi jauna ,zure baso ustela gure baso alaia jaten ari da. Eskatu nahi nizuke zure basoa ere alaia bihurtzea.

Eta horrela erantzun zion :

-Ezta pentsatu ere, ez horixe niri nire basoa gustatzen zait. Ulertu duzu mikrobio?

-Baina ,jauna, mesedez ! Bestela gure basoa ere usteldu egingo da – Erregutu zion Argitxok.

Beraz, Argitxo eta ipotxak Sorgin Zikin sorginarengana edabe eske joan ziren eta horrela eskatu zion Argitxok:

-Kaixo, Sorgin Zikin Erraldoiaren basoa alaia bihurtzeko edabe bat behar dut mesedez !!!!

-Ez, ezta pentsatu ere, ez horixe ez zaizkit baso alaiak gustatzen eta orain ospa mikrobioak !!!!!! -Erantzun zuen Sorgin Zikinek.

Beraz bakarrik moldatu behar izan ziren.

Bitartean … Sorgin Zikin basoa ustelagoa bihurtzeko edabe bat egiten ari zen .

Baina Argitxo eta ipotxak lehenago iritsi zirenean, baso alaia zegoenez hil egin ziren.

AMAIERA

 

Turistada

Gaur ZAANSE SCHANNSera joan gara errotak ikustera eta turista ikeragarri  zeuden denak tangaturik itxuturik 2 metroko kamara batekin 4 errotari argazki bat ateratzeko.Inguruan denda utx batzuk zeuden eta dendariak aberasturik turista guztiak kartera usturik gastatu eta gastatu.Errota bisitatzeko ume batek 2 euro eta eldu batek 4euro eta ume batek adibidez 9 urtekoa ezin zen bakarrik sartu beraz errota bat bisitatzeko prezio txikiena edo 4 euro edo 6 euro ori turistak engainatzeko esperientzia!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!    Eta gune orretan baimenik eskatu gabe argazki bat ateratzen zizuten eta irteeran saldu iabero eta kalendario batekin turista guztiek erosi dute a eta aparka lekuak beste 10 euro eta aukeran zegoen itsasontzi batean buelta bat eman nhai bazenu gutxienez 20 euro.Turista guztiak txoroak eta nola bultatu diren etxera dirurik gabe ori da turista izatea obea da bidaiaria izatea sinistu niri!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!