Kategorien artxiboak: Pingino1

LAN ALA TORTURA?

Bazen behin Linda izeneko neska bat, neska gaztea zen hamabost- hMsei urtekoa gutxi gora- behera. Neska hau familia aberats batekoa zen, Ingalaterran bizi zena. Ume mimatu bat zen, denbora guztian zuen nahi zuena eta nahi zuen momentuan. Hiru zerbitzari zituen gutxienez bere disposiziora. Nahiko gaiki tratatzen zituen bere zerbitzariak gainera:

  • Ana Luisa etorri oraintxe bertan ona!- egiten zion ohiu.- Lau segundu berandu iritsi zara FALTA LARRIA! Sei falta larrira iristen bazara, nire aitari esango diot eta lanetik botako zaitu.- Gaineratzen zion harro aire batez zerbitzari berri bakoitzari, izan ere, oso zorrotza zen bere zerbitzariekin eta hauetako asko kanporatzea lortzen zuen, hilabetean bat gutxienez.

Oso neska harroa zen, beti nahi zuena lortu nahi zuen. Neska gaztea zenez oraindik institutura joan beharra zuen, 4. DBHn zegoen orduan. Linda institutu berezi batera joaten zen, hara jende aberatsa bakarrik joaten zen, hau da, goi mailako institutua zen, garestia zenezkero. Han ikasten zuten ikasle gehienak, ez guztiak, Linda bezalako pertsonak ziren, gaztemimatuak, agintariak eta alferrak.

Egun batean, Aste Santuko oporrak baino lehenago etikako klasean zeuden, denak nahiko aztoratuta zenbiltzanez eta irakasleari kasurik egiten ez ziotenez, lan bat jarri zien irakasleak oporretarako, oso lan garrantzitsua izango zela esan zien. Hirugarren ebaluazioko nota lan horren eta gelako jarrerren araberakoa izango zela esan zien ikasleei, orduan, denak isil- isilik geratu ziren, belarriak zabal- zabalik egitekoa ondo entzuteko, segidan irakaslea lanaren helburua eta egin beharrekoa azaltzen hasi zen:

  • Beno ba, adi egon ez dut eta bi aldiz errepikatuko gauza bera eta. –Ikasleen harreta bereganatu zuela ikusi zuenean hitz egiten jarraitu zuen. – Hasteko lanaren helburua da, beste herrialdeetan nola bizi diren ikastea, horretarako bakoitzak nahi duen herrialdea aukeratuko du eta herrialde horri buruz kertuko du, ondoren gela guztiaren aurrean jarri eta azalpena egingo duzue. Horretarako zuek ikusi, baino hoberena izango litzateke aste santu hauetan egingo duzuen bidaian zoazten herrialdeari buruz egitea lana. Hori bai ados jarri ezin duzueako herrialdea errepikatu.- Hau esan eta bereahala txirrinak jo zuen, beraz, hau esanda irakaslea agurtu eta gelatik atera zen.

Patio orduan hasi ziren denak eztabaidatzen, oraindik ez zuen eta inor planifikatuta nora joan, izan ere, aberatsak zirenez azken momentuan egiten zuten dena. Hitz egiten hasi eta Lindari, Peru herrialdea ikertzea tokatu zitzaion. Etxera bidean bere lagunekin komentatzen joan zen:

  • Joe, niri lan zoragarria iruditzen zait bidaia bat egitea eta gainera horri buruz lan bat egitea.- Esan zuen Naiarak, bere betiko irribarrea ahoan zuela.
  • Bua ba niri ez zait bat ere gustatzen lan hau, ez zait ideia hori gustatzen, izan ere, ez dut gustuko bidaiatzea, aspergarria iruditzen zait eta gainera auskalo nori alojatzea tokatzen zaidan, seguru nazkagarria dela tokia, uff eske niri gainera Peruraino joatea tokatzen zait.- Kexatu zen, beti bezala, Linda.

Etxera iritsi zenean, motxila lurrera bota eta bere logelara joan zen, bere zerbitzarietako bati merienda ekartzeko agindu eta bere ordenagailu modernoan hasi zen informazioa biatzen, ea non alojatu zitezkeen eta zer hegazkin hartu zezaketen, egia esan, bere bizitzan ez zuen asko idaiatu, ez zitzaion gustatzen pereza asko ematen ziolako eta ez zekielako zer topatuko zuen toki berrian. Lehen esan bezala ideia txarra iruditzen zitzaion lan hori egitea, ikusten zuen guztia estilo gabekoa zela zihoen. Hala negarrez hasi zen agobiatta, bere ametsetako opor zoragarrak, opor nazkagarri bilakatuko zirelako. Afaltzeko ordua iritsi zen, hau da, eguneko momentu bakarra bere gurasoekin elkartzeko eta egunean zehar gertatu zena kontatzeko. Mahaiaren inguruan eseri zirenean, oraindik ez zegoen mahaian afaria, aprobetxatu zuen Lindak bere lanaren berri emateko.

  • Ama- aita gauza bat kontatu behar dizuet, beno kontatu eta eskatu.- Hasi zen neska gaztea hizketan.- Gaur etikako klasean geunden eta jendea nahiko zarata ateratzen ari zenez, irakaslea haserretu egin da eta nahiko lan zaila eta garrantzitsua jarri digu, bakoitzak nahi dugun herrialdea aukeratu behar dugu eta herrialde horri buruz ikerketa bat egin, aste santuen bueltan gela osoaren aurrean aurkezteko. Gelatik atera garenean denok elkartu gara, herrialdeak adosteko, izan ere, ezin dugu bik herrialde berdinari buruz egin lana eta niri Periri buruz tokatu zait lan egitea, beraz, hara bidaia bat egin beharko dugu. Hori da eskatu nahi nizuena.- Serio jarrita Lindak.
  • Bua ba niri oso ondo iruditzen zait eta oso plan polita niregatik goazen bidaia hori egitera Aste Satuan.- Onartu zuen emozionatuta Lindaren amak.- Zuk zer deritzozu John?- Galdetu zion Lindaren aitari.
  • Niri ere zoragarri iruditzen zait, zuei gustatzen bazaizue niri ere.- Aitak.

Ikusitakoak ikusita gertatzen ziren azken hiru lan egunetan bidaia prestatu zuten, hotela, hegazkina… Joateko eguna iritsi zenean familiakideak eta lagunak joan zitzaizkien aireportura agurtzera agurtzera. Hegazkina hartu eta bidaiari zehar Lindak bere lanaren sarrera egiten hasi zen, baita lana apur bat bideratzen ere, pentsatuz zer galdera egingo zizkien hango biztanleei etab. Lindak gaizki hasi zuen bidaia hegazkinean, mareatu egin zen, baita botaka egin ere, hainbat aldiz gainera. Asko bidaiatzen ez zuelako izango zen Ordu askoren ondoren hegazkinak lur hartu zuen, baina ez zen han bukatu bere bidaia orandik ere beste hegazkin bat hartu behar zuten araino iristeko. Itxoiten eman zituzten ordu batzuk, baina nahiao zuen han itxoiten egon hegazkinean baino. Hala ere hegazkinean montatu behar izan zuen, bidaia luze horren ondoren azkenean beraien helmugara iritsi ziren, hotelean chek-ina egin eta beaien logeletan akomodatzen hasi ziren, bakoitzak logela bat zuen berarentza, alde batetik aita eta ma eta bestetik Linda. Linda oso nekatuta zegoen eta bere maletan zuen guztia gorde behar zuela pentssatze hutsarekin negarrez hasi zen:

  • Jope, bai bidaia nazkagarria hegazkina oso nekagarria eta nazkagarria zen eta hori gutxi balitz orain logela txiki eta nazkagarri honetan egin behar dut lo eta dena gorde behar dut, ezin dut gehiago gainera hau da Cusco hiriko hotel luxuzoena, ez dut imaginatu ere egin nahi nolakoak izango diren bestean. Ea bihar hiria nolakoa den.- Esan zuen malkoak begitik behera zihoazkion bitartean.

Gelako butakan eseri eta erlaxatzen saiatu zen, gauza honetan pentsatzen, zerbait eduki behar zuen bidaia horrek ona. Apur bat eserita egon eta gero altxa eta maletetan zituen gauzak armairuetan  sartzen hasi zen, ez zitzaion horren gogorra egin. Joku moduan hartu zuen, kolore berdineko arropa elkarrekin jarriz. Arropa bere tokian jartzeaz bukatu bezain laster, amak atea jo eta afaltzera jeisteko esan zion. Mahaian eseri eta menua eman zieten aukeratzen joan zitezen afaldu nahi zutena. Lindak menua begiratu eta bertan jartzen zuen ezer ez zuen ezagutzen. Ez zuenez ezer ezagutzen zegoen lehenengo gauza eskatu zuen. Hamabost bat minuturen ostean janara mahaira eraman zieten. Nazka aurpegia jarri eta honako hau esan zuen:

  • Puaj! Nik gauza hori ez dut jango, nahiago dut ez ezer jan hori jan baino.

Hau esan eta bere gelara igo zen. Apur bat irakurri eta tripa hutsik zuelarik ohera joan zen. Lo hartzea ez zitzaion bat ere kostatu, izan ere, edukitako bidaiaren ondoren oso nekatuta zegoen Hurrengo goizean, nahiko berandu esnatu zen, iratzargailuak ez zion eta jo. Jantzi eta gosaltzera jeitsi zen, gosariari janari normalagoa zuten fruta, gailetak, esnea… Gosaldu eta pare bat fruta pieza hartu zituen hamaiketarako. Gosaldu bezain laster bere kuaderoa, boligrafoa eta argazki kamera eskuan hartuta, bere gurasoak agurtu eta hirira jeitsi zen bere ikerketarekin hastera . Kriston nazka ematen zion kale haietatik ibiltzea, dena oso zikina zegoen eta intsektu asko zebiltzan hegan. Horretaz gain, pobre asko zeuden kalean eskean eta hango biztanleak ez zeuden bera bezain ondo eta lirain jantzita.  Hirian zehar zihoala argazkiak ateratzen joan zen, bazter guztiei ateratzn zizkien argazkiak, batzuetan pertsoneiere ateratzen zizkien argazkiak, panoramari, baitabhandik ikusten zen paisaiari ere. Apunte batzuk ere hartzen joan zen bere kuadernotxoan, jendea nola janzten zen, zein horrazkera zuen… eta horrelako apunteak .

Hala hiriko plazara heldu zenean gosarian hartutako fruta jaten ari zela,hamaiketako modura, musika bitxi bat entzun zuen, txaranga bat zirudien. Bat- batean konturatu zen kale zabal batetik jende mutzo handi bat zetorrela, desfile moduko bat zen. Haurrak zetozen arropa bitxiekin jantzita, multzoka zetozen. Lehenengo talde guzti hartatik multzo bat atera zen, multzo hortako denak berdin jantzita zihoazen eta multzo horrek dantza bat egin zuen eta horrela banaka- banaka. Egia esan Lindari asko gustatu zitzaion ikuskizuna eta oso baliotsua iruditu zitzaion desfile hura, bere ikerketarako. Ikuskizuna eta gero bazkaltzera joan zen, bazkaria ere janari bitxiz ornituta zegoen, baina zeozer jan behar izan zuen, izan ere, gose handia zuen. Gustatu ez zitzaion janaria poltsa batean sartu zuen gero kaleko ume pobreei emateko.

Arratsaldean, gurasoekin batera atera zen hirian bueltaxka bat ematera, baina oraingo honetan lana egin gabe. Asko harritu ziren bai Linda et bai bere gurasoak, kalean zenbat jende bizi zen ikustean. Hala patxaratxu berriketan zihoazela jende multzo bat ikusi zuten bazter batean, denak zerbaiti begira, beraiek ere bertara hurbildu ziren. Haur bat zen hil zorian zegoena, janaririk ez zuelako, bertan inguratuta zegoen jendeak ere ez zuen janaria soberan berari emateko bezala, janaria eman ezkero behar bada beraiek egongo ziren beste momentu batean horrela. Linda, aldiz, bai bazuen janaria soberan, soinean zuen poltsatik bazkarian gordetako janaria atera eta umetxoari eman zion. Ume honek oso gustura jan zuen Lindak emandakoa. Honek Lindari irrifar eder bat oparitu zion, honako hau esanez:

  • Muchisimas gracias linda!

Lindak ere irrifar goxo bat egin zion, egia esan oso ondo sentitu zen egin zuenagatik. Orduan konturatu zen, jende asko hiltzen zela gosez eta bera bitartean janria basurara botaz.

  • Aita- ama zin dagit hemendik aurrera ez dudala inoiz gehiago janaririk zaborretara botako.- Esan zien gurasoei eskua bihotz gainean zuela.

Gurasoak txundituta gelditu ziren, baina asko poztu ziren, hura entzutean. Hurrengo egunean Machu Pichu templua ikustera joan ziren, oso goiz esnatu behar izan zuen, baina pena merezi izan zuen. Egun hartan ere bere lanerako datuak, informazioa, argazkiak… lortu ahal izan zituen, lana biribila aterako zitzaiolakoan zegoen, beno egia esan esfortzu handia egiten ari zen. Egun hartan ere eduki zuten abenturatxo bat. Machu Pichura igotzen zen trena azken txanpan geldirik gelditu zenn, ezin zuelako aurrera segitu, trenbidea gaizki jarrita zegoelako zen, hau da, herrail bat desbideratuta zegoen eta bere tokira bieltatu beharra zegoen, beraz, bidaiari batzuk trenetik jeitsi behar izan zuten eta trenbideko erraila ondo jartzen lagundu. Hori oso nekagarria egin zitzaion Lindari, ez zegoelako ohituta inori lagunzen ezta lan zikinak egiten ere, baina egun hartan elkar laguntzen ikasi behar izan zuen.

Egun zoragarria igaro zuten egin zuten esfortzuari esker, batzuetan helburu bat lortzeko esfortzua behar dela ikasi zuen egun hartan Lindak. Hirugarren egunean, ordea, kalera atera zen jendeari galdeketa bat egitera, beraien kulturari buruz. Jendeak oso ondo eta eskuzabal hartu zueten, honekin esan nahi dut detaile txiki batean fijatu zela, pertsona hauek ez zuten janari askorik baino hala eta guztiz ere denek eskaintzen zioten zehozer, ogi pixka bat edo fruta… Honekin ohartu zen ze garrantzitsua zen bizitzan eskuzabala izatea.

Egunak aurrerajoan ahala bere ikerketa amaitzen joan zen baita bere bidaia ere, gelditzen zitzaion azken egunean, kalean banku batean eserita zegoela bere gauzetan pentsatzen ume batzuk hurbildu zitzaizkion eta honako hau esan zioten:

  • Kaixo gurekin jolastu nahi al duzu? Eske emen bakarrik ikusi zaitugu eta pena eman diguzu.- Esan zioten haur batzuk.
  • Joe bai jatorrak zuek, noski nahi dudala zuekin jolastu baina arazo bat dogo nik ez dakidala zuen jokoetan jolasten, beraz, zuek irakatsi beharko didazue.- Eskertu zien Lindak.

Hala haur haiek jolasak irakatsi eta jolasean hasi ziren, Lindak hango jolasak ikasi zituen eta berak bere herrialdeko jokoak ere erakutsi zizkien. Oso ondo pasatu zuen eta gainera lagun berri asko egin zituen arratsalde hartan. Hauek agurtu behar izan zituen, baina berriro ikusiko zirela agindu zien, izan ere oso jatorrak ziren. Horrela ikusi zuen nola jende pobrea ez zirela aberatsak baino gutxiago, aberatsen eskubide bedinak zituzten eta beraiek bezain jatorrak edo beharbada jatorragoak ziren. Azken eguna igaro zen. Maletak egin behar izan zituen, baita bere lagun berriak agurtu ere. Aireportura joan ziren, uff orain berriro zetozen mareoak. Etxera bueltako bidaia hartan mareatu egin zen, bai, baita botaka egin ere, baina bidaia eder hartaz pentsatzeko ere astia izan zuen, zein gaizki hasi zen eta zein ondo amaitu zen.

Aste Santuetatik bueltan bere lana aurkezteko garaia iritsi zen, gela osoaren aurrean jarri eta hizketan hasi zen:

“ Kaixo ni dakizuen bezala Linda naiz ea gaur Peru herrialdeari buruz hitz egingo dizuet. Peru… beran Machu Pichu templua dago mendi baten tontorrean…

Azkenik, nire esperientzia pertsonala kontatuko dizuet. Hasieran, onartu beharra daukat bidaia oso gaizki hasi zela, mareoak hegazkinean, zerbitzaririk gabe, janari txarra… baina egoera horietara ohitzen joan nintzen. Gainera, hango jendeak ez zuen ia dirurik, jende asko bizizen kalean. Horrek zer pentsatua eman zidan, zer nolako zortea edui dudan, jaio naizen familian jaiota. Horretaz gain, konturatu naiz ez zarela ez pertsona okerragoa, ez gutxiago dirua ez izateagatik, izan ere, han lagun batzuk egin nituen eta oso jatorreak ziren, bihotz honekoak, oso ondo hartu ninduten beraien artean. Gauza asko ikasi ditut bidaia honekin, bai herrialdeari buruz eta bai nire izaerari buruz,  oso pentsamendu itxia nuen eta orain pentsamendu irekiagoa dudala iruditzen zait pertsona hobeagoan bihurtu nauela bidaia honek, gauza askotaz konturatzeko balio izan  dit bidaia honek. Esaterako, esperientzia honek balio izan dit jakiteko heldua naizenean zertan lan egin nahi dudan. Haur pobreei laguntzen lan egin nahi dut lan, mediku bezala.

Beno hau izan da dena eta espero dut gustatu izana eta eskerrik asko entzuteagatik”

DOS AMIGOS QUE NO TENÍAN NADA EN COMUN

Aquel lunes, los alumnos de un aula de primero de ESO tenían una tarea diferente para casa. Era un ejercicio de la unidad que acababan de comenzar: tenían que ponerse en contacto vía gmail con unos niños de su edad pero que vivían en otros países. A Luis, que se creía el mejor, le tocó una niña llamada Amia del norte de África, de Marruecos. Luis se empezó a quejar:

– ¿Por qué me tocan a mi los peores? ¡y encima chica! ¡Jolín! yo quería chico – se quejaba Luis.

En cuanto llegó a casa se sentó delante del ordenador: ¡que fastidio! tenía que escribir el primer mensaje para Amia. El mensaje decía así:

“Hola Amia:

Soy Luis. En el colegio me han dado tu correo electrónico. Me han dicho que te escriba vía gmail. Bueno, para empezar te contaré algunas cosas sobre mí. Soy el más listo, el más rico y el más guapo del pueblo. Seguro que vivo mejor que cualquier otro niño – aunque estaría mejor sin ir al cole-. Encima tengo todo lo que quiero, cuando yo quiero.

Adiós, cuando me contestes cuéntame algo sobre ti.

Saludos Luis.”

Después de enviar el mensaje a Amia, Luis miraba todos los días el correo…  Unos días después… Luis se encontró con la respuesta de Amia. Ponía lo siguiente:

“Hola Luis:

Soy Amia y como sabes soy de Marruecos. Yo no soy rica pero tengo una familia que me quiere y me ayuda en todo lo que pueden. También tengo unos amigos estupendos y me paso casi todo el día jugando con ellos. Yo no soy la más lista pero me esfuerzo bastante. Además yo no puedo ir todos los días al cole porque también tengo que trabajar para conseguir dinero. Tú tienes mucha suerte porque puedes ir al cole todos los días.

Saludos Amia.”

Cuando Luis leyó ese correo le pareció que aquella niña no tenía nada. ¡Además tenía que trabajar! No pudo responderle al momento porque tenía academia de inglés y tuvo que marcharse a todo correr.

Al día siguiente Luis llegó al colegio antes de tiempo. Para pasar el rato empezó a jugar a fútbol con unos niños que ni siquiera conocía. Bueno, de hecho Luis tenía sólo un amigo, Raúl, pero aquella mañana aún no había llegado. Después, en el recreo, se encontró con él en el patio:

– Hola, antes no te he visto ¿dónde estabas?- le pregunto a su amigo Raúl.

– He ido al médico y he llegado un poco tarde. -le respondió.

Luis quería enseñarle su nueva mochila, la más moderna y cara que había encontrado. Quería impresionarle y chulear un poco.

Después del cole fue directamente a casa y se sentó delante de su ordenador, también el más moderno y el más caro del mercado. Había pensado responder el último mensaje de Amia.

“Hola de nuevo Amia:

¿Te acuerdas de mi? Soy Luis. Hoy en el cole nos han dicho que tenemos que hablar de nuestra cultura y de nuestro país. Mi país es el País Vasco y vivo en San Sebastián una ciudad elegante y con mucho dinero. Tiene de todo, hasta playa. Mi país es muy bonito. Tengo suerte de vivir aquí por todas las cosas que tenemos. He visto en la tele y en el periódico que vuestro país es muy pobre y que no tenéis mucho dinero.

Saludos Luis”

Ese mismo día Amia, después del colegio, tuvo que estar trabajando en una tienda que vendían objetos a turistas. Para ella, fue un día muy largo y duro pero también tuvo su parte divertida porque como ese día acabó su trabajo mas pronto de lo normal, estuvo con sus amigos y amigas jugando a pilla-pilla, al escondite…Cuando volvió a casa vio en el ordenador que Luis le había escrito de nuevo. Decidió leer su mensaje y responderle en el momento.

“Hola Luis:

Soy Amia. Yo también voy a contarte algunas cosas sobre mi país aunque parece que ya lo conoces. Como tú dices, mi país es pobre, pero sólo en lo que al dinero se refiere, porque aquí todos nos conocemos. Somos pobres de dinero pero no de amigos. Además, no quiero hablar sólo de dinero… ¿Sabes que hay unos desiertos preciosos con unas dunas enormes desde las que puedes ver una vistas muy bonitas? Hay también unos baobabs tan grandes que casi no llegamos a abrazarlos ni aunque nos juntemos todos los amigos. Y muchas más cosas. A ver si me cuentas algo más sobré tu país.

Adiós hasta otra, Amia.”

Cuando Luis leyó el mensaje de Amia se quedo pensativo: él era muy rico pero solo tenía un amigo. Al día siguiente cuando fue al cole vio a su amigo Raúl hablando con otros chicos. Cuando pasó a su lado no le hizo ni caso. Luis se puso muy triste porque se dio cuenta que había perdido al que consideraba su mejor amigo.  De pronto pensó que hasta ahora le había tratado con desprecio porque siempre le decía que no era nadie importante y que él –Luis- era el mejor.

Cuando llego a casa, como no tenía nada que hacer, le escribió a Amia.

“Hola Amia:

Soy Luis y te quería pedir perdón. Creo que he sido muy borde contigo. Te quería pedir algún consejo para encontrar amigos porque el único que tenía ya no es mi amigo. Me gustaría tener más amigos y apreciar lo que tengo. En tus mensajes anteriores me has dicho algunas cosas que me han ayudado a darme cuenta que lo que necesito de verdad es lo que me falta. Como tú tienes muchos amigos me gustaría saber cómo debo tratar a la gente para que sea mi amigo o amiga.

Saludos, Luis (espero que lo entiendas y que me perdones por mi mal comportamiento).”

Amia leyó el mensaje y le dio mucha pena, pero la culpa de perder un amigo, fue de Luis por no tratarle bien. Ella tenía muchos amigos y siempre estaban jugando a pilla-pilla, escondite… todos lo pasaban muy bien. Amia se sentó al ordenador y le respondió:

“Hola Luis:

Soy Amia. Voy a intentar ayudarte a recuperar a tu amigo. Yo creo que deberías pedirle perdón, y si finalmente te perdona no debes tratarle así. Debes tratarlo bien, tienes que respetarle y tienes que escucharle. No tiene que hacer siempre lo que tú le digas. Si ahora tu amigo anda con otros, tu puedes unirte también, así tendrás más amigos, pero debes tratarlos bien.

Espero que mis consejos te sirvan de algo.

Saludos Amia.”

En cuanto Luis leyó el mensaje se alegró un montón, porque le había dado unos consejos estupendos. Pero le daba vergüenza pedirle perdón a su amigo después de todo lo que le había hecho. Finalmente, al día siguiente cuando fue al cole y vio a Raúl le llamó y le dijo que quería hablar con él.

– Raúl, sé que me he portado fatal contigo pero quiero pedirte perdón. Me gustaría ser de nuevo tu amigo. Me he dado cuenta que tengo de todo menos lo que necesito y que debería cambiar. ¿Te gustaría ser mi amigo otra vez?- le pregunto Luis a Raúl.

– Yo te perdono, pero si quieres ser mi amigo y estar conmigo otra vez lo mejor es que te unas al grupo y juegues con nosotros, ¡ah! y te felicito por darte cuenta de que no te portabas bien conmigo y que hayas decidido cambiar- le dijo Raúl.

En el recreo Raúl habló con sus nuevos amigos y les preguntó si podía unirse al grupo. La respuesta fue afirmativa. Así, Luis hizo muchos amigos.

“Hola Amia:

Soy Luis y te quiero dar las gracias por tus consejos. Hoy a la mañana en el cole he hablado con mi amigo Raul y me han dejado unirme al grupo. Gracias a ti he aprendido a valorar lo que tengo y que no debo decir que yo soy el mejor. Gracias a tus consejos he logrado cambiar y ahora soy mejor persona que antes.

Gracias Amia. Saludos y hasta otra. Luis.”

Así fue como terminó este primer capítulo de la amistad entre Luis y Amia. Dos personas muy diferentes que vivían en lugares muy distintos pero, que, a pesar de todo supieron superar todo lo que les separaba.

BIRUS IBILTARIA

283615-virus

Bazen behin birus bat Txikilin izena zuena. Birusak orokorrean gaiztoak dira, gu gaixotzen gaituztelako. Beno, egia esan, hori da beraien betebeharra gu gaixotzea beraiek ondo bizitzeko.

Birus mota asko daude. Batzuk indartsuagoak, denbora gehiago irauten dutenak. Beste batzuk ahulagoak, denbora gutxiago irauten dutenak. Batzuk katarrotxo bat bakarrik eragiten dutenak, beste asko tripako min izugarria edo buruko min ikaragarria jasanarazten digutenak…, mota askotakoak daude. Historia honetako birusa, gainerako birusak bezala, pertsonen gorputzetan bizitzen zen. Baina birus hau berezia zen edo hobeto esanda, bereziki indartsua zen. Ez zegoen botikarik bera hiltzeko. Hasieran Txikilinek pentsatzen zuen hori dibertigarria zela, baina gero konturatu zen ez zela horrela, gogorra zela gorputzez gorputz ibiltzea, etxe bila. Txikilini ez zitzaion inor gaixotzea gustatzen, baina bizi nahi bazuen ez zuen beste erremediorik. Horregatik Txikilinek abentura asko pasa zituen eta horietako bat kontatuko dizuet.

Behin hosto baten gainean zebilen, (birusen autoak dira hostoak) pertsona baten bila, neska gazte bat ikusi zuenean, eta bere barrura sartzea erabaki zuen.

Gure Txikilin goxo-goxo zijoan baina halako batean neska doministikuka hasi zen:

– ATXISSSS!!!! – egin zuen neskak.

Txikilin hasieran harritu egin zen, hura inoiz entzundako eztulik indartsuena eta larriena izan zelako. Apur bat larritu egin zen. Berak ez zion inori minik egin nahi, baino beste aldetik modu batera edo bestera bizi behar zuen… Lehenengo doministikua larria izan zen baina bigarrena oraindik indartsuago eta beldurgarriagoa. Txikilinek gorputz hartatik atera nahi zuen, baina bat-batean zulo batetik erori zen. A ze ikara!! Izan ere inoiz ez zen horren zulo itxi eta ilun batetik erori. Pareta batean kartel bat ikusi zuen, bertan hitz bat zegoen idatzita: Trakea.

– Lagunduuuuu!!!! – egin zuen oihu Txikilinek.

Hiru segundoren ostean eta asko kostata, trakea hodia utzi eta beste toki batera iritsi zen. Toki hau handia eta zabala zen baina dena hodiz betea zegoen, hodi lodi batzuk hodi txiki askotan bihurtzen ziren. Txikilinek mahai batean zegoen gida-liburu bat hartu zuen. Bertan esplikatzen zen ziren gela hura, hodi horiek eta zer funtzio zuten. Irakurtzen hasi zen eta bertan jakin ahal izan zuen gela handi horrek “birika” izena zuela eta bat ez, bi zeudela!! Orduan ere jakin izan zuen birikek arnas aparatuko organo bat dela eta arnasa bertan gordetzeko balio duela. Txikilinek, bere barruan, hau pentsatu zuen: “aire girotu hori beraz arnasa zen…”. Bi hodi lodiak eta baita finak ere bronkioloak izena omen zuten.

Bat-batean eztula entzun zuen eta birikak aire gutxirekin geratu ziren. Igogailu baten moduan gora egin zuten.

Eztula eta gero neska gazteak indartsu hartu zuen arnasa eta Txikilin aire tornado horrekin bronkiolo tartean galdu zen. Ez zekien non zegoen, baina gero konturatu zen gida-liburua bere motxilan zuela. Atera eta mapan begiratu zuen. Baina… non zegoen?  ezker birikan edo eskuin birikan?

– Non nago? Zer egingo dut orain?- larrituta zegoen Txikilin.

Gida-liburuan ez zegoenez irtenbiderik, bere kabuz hasi zen irteera bilatzen. Oinez hasi eta berehala ikusi zuen kartel bat non eskuin birika irakurri zitekeen. Beno apurtxo bat kokatu zen. Halako batean neskak beste eztul beldurgarri bat egin zuen eta airea bronkioloetatik xurgatu zuen. Gure Txikilin bertatik zurrupatu zuen.

Bat-batean zerbaiten kontra joan zela nabaritu zuen. Atzera begiratu eta ikusi zuenean beldurtu egin zen, baina gero lasaiago geratu zen: beste birus bat zen.

– Kaixo- esan zion Txikilinek.

-Kaixo, ni Birusin naiz eta zu?- galdetu zion beste birusak.

– Ni Txikilin- erantzun  zion.

Birusin bera bezalako birus bat zen, argia eta esperientzia handikoa. Gorputz askotan ibilia zen eta antzeko abenturak pasa izan zituen. Txikilin, berriz, beti aho inguruan geratzen zen mugitu gabe, gehienez ere sudurrera igotzen zen ez zituen bidai horiek bezalakoak egiten, hori zen lehenengoa.

Biak batera segitzea erabaki zuten. Hodi batetik jaisten ari ziren, txirrista bat balitz bezala. Halako batean beraiek barruan zeuden gorputza -hau da, neskarena- leku itxi eta epelago batean sartu zen, gizakiek etxea deitzen dioten horretan. Sartu eta berehala botika bat hartu zuen zeukan katarroa sendatzeko asmoz. Koloreagatik eta zeukan zaporeagatik nabaritu zuten propoleo jarabea zela. Konturatu ziren katarrroa larria zela bi birus barruan zeudelako. Horretaz gain, konturatu ziren bi birusak espezie berekoak zirela, alegia bokitarekin hiltzen ez ziren horietakoak. Horregatik lagunak izatea erabaki zuten. Bat-batean hodi hori bukatu eta beste organo batean lurreratu ziren. Ez ziren konturatu, baina diafragma organoa pasa zuten bertan geratu gabe.

Txikilinek ez zekien zein zen toki berri hori, baina Birusinek bai: gibela zen. Birusinek gorputzari buruz asko zekien, izan ere horren inguruan azterketa egin behar izan zuenean 10 bat atera baitzuen. Ez zekitena zen handik nola aterako ziren. Gibel barruan zeudela ilundu egin zuen bat-batean. Biek pentsatu zuten gaua egin zela eta neska lotara joango zela. Orduan, bi birusek ideia berdina eduki zuten: lotara joatea beraiek ere. Motxiletatik mantak atera eta lo egin zuten hurrengo egunera arte. Gauean Birusinek lo hartu zuenean Txikilin beldurtu egin zen pixka bat, inoiz ez zuelako horren abentura gogorra igaro. Bere gusturako abentura gogorra zen, baina baita interesgarria eta polita ere. Gauza asko ikasten ari zen eta, gainera, lagun berri bat zuen.

Hurrengo egunean bi birusak eztul izugarri batekin esnatu ziren. Gibelak bat-batean dar-dar egin zuen eta biak beldurtu egin ziren. Orduan pentsatu zuten gorputz hartatik atera behar zutela lehenbailehen. Motxilak prestatu eta lotailu biribiletik barrena jarraitu zuten. Ordu bat pasa eta gero bi birusak gose ziren. Motxila ireki eta bertan zegoena jateari ekin zioten: muki eta flema jogurta. Bazkaldu ondoren bidegurutze batera heldu ziren ez zekiten nondik joan, baina ixkin batean kartel bat ikusi zuten: porta zaina jartzen zuen eta bestean lotailu biribilaren irteera. Gure birusak lotailu biribilaren irteera aukeratu zuten, normala den bezala.

Hortik atera eta beste hodi baten barrura sartu ziren. Gorputz osoa hodi ezberdinekin lotuta daudela konturatu zen Txikilin. Organo batera erortzearekin batera dar-dar egin zuen eta biak berdina pentsatu zuten: azkar ibili behar zutela katarro hori larriagoa bihurtzea nahi ez bazuten. Birusinek esan zuen hori urdaila izeneko organoa zela. Gainera, berak bazekien hortik nola atera: txirrista moduko bat zegoen eta hortik jaitsiko ziren. Baina, kontuz ibili beharko zuten bidegurutze asko baitzeuden.

– Ze dibertigarria!!!! Uaaaaa!!!!- egin zuen ohiu gozamenez Txikilinek. Bidaia horren parterik dibertigarriena zen.

Birusinek esan zion pareta horiek guztiak Fundusak zirela. Bat-batean pareta baten kontra joan ziren, baina ez beraiek bakarrik, atzetik zetorren zerrikeria guztia ere (beno egia esan ez zen zerrikeria, janaria zen, baina birusentzat zerrikeria besterik ez da). Biak beldurtu egin ziren hori dena ikustean. Bat-batean neska eztulka hasi zen eta hiruzpalau eztul beldurgarriak egin zituen segidan… Mugitu behar zutela pentsatu eta biak gelditu gabe zulo erraldoi bat egiten hasi ziren eskuekin. Hortik, txirristan bezala jaitsi ziren biak, eskua emanda ez banantzeko. Beherantz zihoatela bidegurutze batean geratu ziren. Apur bat miatu eta ezkerreko bidea hartzea erabaki zuten. Aurrerantz zihoazela birus asko ikusi zituzten han bertan hilda zeudenak. Argi zegoen, botikak harrapatzen bazaitu hilda zaudela.

Handik gutxira hiru irteera ikusi zituzten, Birusinek mapan begiratu zuen eta erdiko pasabidetik joan behar zutela esan zuen. Aurrera segitu eta hestean barrena jaitsi ziren txirristan bezala.

  • Iuuuuujuuuuu, hau bai dibertigarria!- egin zuen ohiu Txikilinek.
  • Bai, arrazoia duzu baina… kontuz!! Hemendik barrena likidoa eta janaria aurkitu dezakegu- informatu zuen Birusinek.

Biak aurrera zihoazen apurtxo bat kezkatuta, bai eztularengatik eta baita atzetik zuten janari guzti horrengatik.

  • Kontuz Birusin! baztertu zaitez! janari guzti horrek arrapatuko zaitu bestela – abisatu zion Txikilinek Birusini.

 

Ezkerrak Txikilinek abisatu zuela! Birusin baztertu egin zen, bestela janariak aurretik eramango zuen. Iluntzen hasi zen, baina ezin zuten txirrista horren erdian lo egin, beraz aurrera jarraitu zuten biak batera.

 

Halako batean beste zulo bat ikusi zuten. Hortik kalea edo ikusten zen, beraz ateratzea erabaki zuten. Kanpoan zarata handia zegoen eta giroak ez zirudien oso atsegina, ezta usainak ere, baina behintzat gorputz beldurgarri horretatik kanpo zeuden. Gainera, zerua bistan zegoen eta izarrez beteta zegoen polit-polita.

 

Goizean esnatutakoan Txikilin eztulka hasi zen. Tapatu gabe lo egin zuten eta gorputz baten barruan horrenbeste denbora egon eta gero, agian orain ondoeztu egin zen Txikilin. Horregatik beste gorputz baten babesa bilatu behar zutela pentsatu zuten. Kaletik zihoan gizon baten barruan sartu ziren. Hor geratu ziren Txikilin sendatu arte, baina oraingoan, bolada batez, aho inguruan geratzea erabaki zuten, lasai asko.

 

Beno hau izan da Txikilinek pasa zituen istorio asko horietako bat. Bere lehenengo bidaia gorputz barnean kontatu dizuet. Gero horrelako beste abentura batzuk pasatu zituen. Ea beste egunen batean besteren bat kontatzeko denbora izaten dudan.

 

 

AMAIA

Sirenatxo Aizkolaria

Sirena

 

2016-09-01

 

Bazen behin urpeko etxe eder batean bizi zen sirena familia bat. Koral ondoan zegoen etxe zoragarri batean bizi ziren uraren bista ezin hobeagorekin. Aitak gaineko munduari buruzko ipuinak eta istorioak kontatzen zizkien, 16 urte betetzean joan zitezkeen lurralde eder hartara.

Etxe kanpoan arrantzale baten estatua zuten eta sirenatxo gazteena maiteminduta zegoen, zeharo. 16 urte bete zituenean arrantza ontzi bat ondoratzen ikusi zuen, bertan zioan berari gustatzen zitzaion arrantzalea, eta arrantzalea salbatu egin zuen.

Orduan kanta eder bat kantatu zion, udarako gau luzeak, baina kanpoan denbora asko ezin zitekeenez egon itsasora bueltatu zen. Egunero igotzen zen itsasertzera ea arrantzalea ikusten zuen, baina ez zuen ikusi. Hurrengo egunean itsasoko sorginarengana joan zen gizakia bilakatu nahi zuela esatera. Sorginak onartu egin zuen, baina trukean bere ahots zoragarria eman behar izan zion eta arrantzalea beste norbaitekin ezkonduz gero sirenatxoa hil egingo zen. Sirenatxoa oso pozik bizi zen, baina halako batean aitak berri txar bat eman zion arrantzale hura beste batekin ezkonduko zela esan zioenean. Beraz, bere ahizpek beraien ilea eman zioten sorginari aizkora baten truk, aizkora horrekin arrantzalea hilez gero, sirenatxoa salbatu egingo zen. Sirenatxoak bi aldiz pentsatu gabe aizkora hartu eta arrantzale traidore hura hil zuen. Handik aurrera sirenatxoa pozik bizi izan zen bere ahots eder eta ahizpa ederrekin, baita ama lirain eta aita tripontzi itsusiarekin.

AMAIA

Horse

The horse is a mammal. Horses can be brown, white, grey, black…, or the can have different colours. Horses live everywhere around the world. Horses live around 30 years. The can be about 1,60 metres height and they weight about 500 kilograms.

They can run very fast, around 70 km/h. Horses are vegetarians. They usuallyeat apple, carrot, alfalfa, pumpkin… we use horses as a way of transport. Horses alaso take, part in differents sports, for example horse races, jump comptetitons and polo.

Here, in Lasarte,  there is a racecourse and every year we can see very nice horses there. They take part in different races during July, august and Septemeber.

612610_orig

Koala

The koala is an animal from South Australia, in the East coast. It is an endangered animal. More or less, the koala is from sixty to eighty-five cm long. Normally one koala weighs between four and fifteen kg. They are grey or brown.  They eat Eucalypt leaves because they are vegetarians. They life in trees, they only go down from the tree to go to another tree. Along with the kangaroo, they are the most famous animals in Australia. The female koala has only one baby in the year. The newborn goes to the bag located in its mother´s body. The baby stays there during six months and it drinks one liquid similar to milk.

PINGINO 1 ETA MARMOKA 1

ZERRIA ALA BASURDEA

Arregitarren antzeko baserri batean, Gipuzkoako Goierrin. Emakumea lehiotik begira ari dela, bat-batean ohiuka hasi da:

-Joxe, Joxe! Etorri agudo! Baserri aurreko zelaian basurdea dago eta!

Handik gutxira gizonak:

-Emakumea! Hori ez da basurdea, hori zerria da!

-Joxe! Leihotik begiratzeko esan dizut, ez ispiluan!

Arima

halloween-orange-moon-cemetry-31000

Bazen behin ume talde bat. Halloween egunean hilerri batean zeudenak. Froga bat egin zuten ea zein iritsi lehenengo, denbora gutxienean, azkeneko herrira.

Bi abiatu ziren, baina ordu bat pasa eta ez zirenez bueltatzen beste bi abiatu ziren beraien bila. Azkeneko hilobia arimarena zen, delako Jonh Smith batena eta hantxe azaldu zitzaien arima esanaz handik alde egiteko edo aurreko biak bezala hil egingo zituela esanaz.

Hau Amerikan gertatutako arimaren beste elezahar bat da.

 

El gato con la nueva tecnología

gatotablet

En el año 2000 había un gato que vivía con un hombre que vendía: móviles, ordenadores, mp3-es… El gato tenía algunas cosas de esas, por ejemplo: un móvil, un ordenador y un robot que limpiaba su lugar de estar. El hombre tenía tres hijas, que vivían separadas de la ciudad de Londres. Cuando el hombre se murió dejó su herencia a las hijas. El piso a la mayor, la tienda a la mediana y el gato a la joven.

– Jope yo me tengo que quedar con este gato asqueroso – se quejó la chica.

La joven no quería tener el gato porque le daba asco, era muy pija, y quería vivir en el piso sola.

El gato cuando se enteró de que quería deshacerse de él repentinamente puso un plan en marcha. Primero fue al palacio de la reina y le dijo que la hija del marqués le enviaba al príncipe unas pastas hechas por ella  misma. La reina las aceptó y se las dio al príncipe. Después de una semana le mandó unas flores y así hasta que le envió un e-mail al príncipe, por ordenador, donde preguntaba a ver si quería visitarla.

La hermana le echó una bronca, pero de las gordas, porque vivía en un piso muy pequeño y bastante sucio. El gato tenía una solución, como siempre, coger la enorme casa de la madre, que estaba muerta, que tenía unos corrales preciosos y pimpantes. Nuestro amigo, el gato, consiguió vender el piso en dos días, utilizando un móvil. Al siguiente día fue el príncipe a la casa a tomar el té.

– Hola- le dijo el príncipe a la joven.

– Hola- contesto ella.

– He venido a tomar el té como me lo pusiste en el e-mail- advirtió el chico.

– Claro, claro siéntate- le ofreció la chica.

Los dos lo pasaron tan bien que el príncipe le pregunto a su madre a ver si podía casarse con la hija del marqués, la reina le dijo que sí podía casarse con ella.

A la boda invitaron a mucha gente. Esta boda fue preciosa. Había mucha comida y también hubo baile y d todo, no faltaba de nada. Actualmente viven todos en la villa de Londres, la hermana joven, el príncipe y el gato.

Bagoaz

Gaur Holandatik goaz Bugenzin (IJmuden) 5etan ferry bat hartuko dugu Iuklasen (Newcastle) Lurreratuko da eta gero autoz Eskoziako herri batera joango gara hemengo lagun batzuk agurtuz izen arrarodun ume bat errubioa (ile zurikoa eta azal zuri zurikoa) bere aita izen motzekoa , umila eta majoa  eta beste andre bat  errubia ,oso oso jatorra ,alaia ,eskuzabala eta animali zalea 15 egun igaro ditugu beraiekin eta oso ondo pasa dugu pena ematen dit pertsona hauek uztea baina egin beharko.