Kategorien artxiboak: Kultura

Idazle eta enpresaria

Bazen behin idazle bat liburu bat idatzi nahi zuena. Oso-oso originala idatzi nahi zuen. Baina ez zitzaion ezta bat bururatzen. Orduan pentsatu zuen egunkari bat egitea. Baina egunkariaren izena ez zitzaion bururatzen. Bat-batean “Berripelegrinak” pentsatu zuen. Hasi zen lanean baina inork ez zuen erosi eta lokala, papera eta dena 20.000 euro galdu zituen eta ez zuen ezta 5 zentimo irabazi. Kalean eskatzea pentsatu zuen. Handik 10 egunera 10 zentimo irabazi zituen bakarrik eta bere poltsikotik eroritakoak ziren.

Gero margolaria izan nahi zuen, nola “Monalisa” kalkatu nahi zuen lapurtu egin behar zuen eta Parisera bidaia 600 euro ziren.

Hogei urte geroago 599 euro lortu zituen eta euro bat lortzeko hilabete bat behar izan zuen. Orduan Parisera joan zen. Han saiatu zen lapurtzen baina harrapatu egin zuten eta kartzelan sartu. Han 10 urte pasa zituen eta berriz saiatu zen baina ordurako “Monalisa” beste tokitan zegoen: Tokyo, New York eta Paris.

Behingoz zerbait ona pasa zitzaion. Bidaian marrazkiak egin eta diru pixka bat irabazi zuen. Diru horrekin bidaia pagatu zuen Paris-Madrilera. “Las Meninas” izeneko koadroa lapurtu nahi izan zuen. Baina ikusi zuenean Madrileko arkietktura, arkitekto izan nahi zuen.

Hasi zen planoak marrazten eta hasieran parke bat marrazten hasi zen eta originala atera zitzaion. Bera ‘flipetan’ zegoen. Egin zuen dena oso esageratua eta esan zuen 5 urterentzako zela eta orduan jendeak esan zion matematika ikasteko izatekotan 5 urte gutxienez beharko zituela.

Orduan hasi zen eta Eiffle dorrea zegoen tokian nahi zuen joan. Berriz joan zen Parisera eta udaletxean esan zion ezetz berak orduan joan zen suntsitzera Eiffel dorrea 50 gruarekin, Orduan udaletxeak mundu guztiari deitu zion eta berari….

*******************

OHARRA: Ipuin xelebrea. Ingelesezko ‘brain storming’en oinarritutako metodologian idatzia dagoela argudiatu daiteke, baina nire (Marmoka2) ustez ‘kamellua’ aldatu beharko luke Pingino3-k.

LA AVENTURA DE MANU Y PIO

Erase una vez hace unos pocos años un cura que vivía en un bello pueblo con nombre Oiartzun  , el cura vivía en un pequeño piso con el mayordomo Pio que era , bajo , pequeño , con cabello sucio , vago , bobo , comilón y que no se tomaba nada en serio, El cura que se llamaba Jose Manuel Lekuona con su apodo “Manu” era , alto , delgado , rubio , firme , inteligente , trabajado , curioso y amable .

Manu y su criado vivían felices en Oiartzun hasta que llego la guerra civil Española y Manu le dijo a Pio que tenía miedo y que queria irse a otro sitio y que por esa razón mando una carta al convento de Lasarte – Oria y que ya le respondieron , que tenían una habitación libre y que tenían dos semanas para ir , sino ya seria tarde.

Por eso se hicieron la maleta y se prepararon para partir esa misma noche hacia el nuevo hogar. Por el camino se encontraron con dos militares, tontos, musculosos, feos y creídos. Ellos les dijeron que no podían pasar porque estaba prohibido pero ellos igualmente ellos pasaron, después de dos kilómetros los mismos militares les pillaron a los dos deambulando por la oscuridad.

Al cabo de un par de minutos ya estaban atados a unas esposas camino a la comisaria de Donostia. Por el camino a Manu se le ocurrió salir corriendo porque al fin y al cabo estaban atados con las mismas esposas y tenían que ir al mismo sitio y susurrando se lo digo a Pio su compañero sin que se enterasen los militares.

Justo a cuatro kilómetros justos de su destino (el convento de Lasarte-Oria )pusieron en marcha su plan y por lo sorprendente que parezca funciono el truco o sea que, sí fueron en su camino hacía el convento de Lasarte-Oria y esta vez no iban andando sino que corriendo para que no les pillasen los militares por segunda vez.

Al siguiente día antes de llegar a Lasarte-Oria se pararon en una roca a desayunar las manzanas y los plátanos que tenían porqués estaban hambrientos de tanto andar toda la noche.

Al cabo de un par de horas llegaron al convento y allí les acogieron perfectamente a los dos y también les dieron pollo para comer y la mejor habitación que tenían.  Era cuadrada, grande, ´tenía dos grandes camas para dormir y echarse la siesta, un baño con un váter y una ducha. Además, la habitación disponía de una cosa muy especial que le encanto a Manu; era una estantería llena de libros como una biblia, un cómic, y también una gran palanca de hierro llena de polvo medio escondida con una cortina de seda roja.

Dos días después Manu ya no podía aguantar sin poder tocar la palanca y lleno de valor bajo la palanca hacia abajo. Al cabo de unos segundos se encontró bajando por un túnel hacia un misterioso sitio que el tenía muchas ganas de saber hacía donde conducían esas curiosas escaleras.

Aquel mismo instante a Manu le latió el corazón tanto que has él lo notaba. Al final de aquellas escaleras había una puerta de acero y madera que él empujó, y allí se abrió sin problemas. Lo que había allí dentro era maravilloso (para Manu claro). Había un montón de cosas que a él le encantaban: libros. Sólo había libros y sin perder un instante entró y no tardó en descubrir el archivo de las monjas.

Desde aquel inesperado día todos los días bajaba y escribía con la información que tenía un largo texto sobre todo de lo que sabía. Después de cuatro años, se tuvo que ir de aquel maravilloso lugar donde descubrió grandes descubrió grandes secretos que él no hubiese sido capaz de descubrir por sí mismo.

Estulako

Bazen behin Estulako izeneko neskatila bat eta denak burla egiten zioten bere izenagatik. Esaten zuten mutilen izena zela, baina berak ez zien kasurik egiten. Azkenean, hainbeste burlekin izena aldatu zuenean izena aldatzeko tokira joanda hangoak esan zion bere izena oso polita zela eta orduan aldatzea erabaki zuen. Azkenean aske izan zen.

Big Bang-a

Baziren behin bi estralurtar oso xelebreak zirenak , eta beraien zaletasuna Unibertsotik bidaiatzea zen . Haietako bat Peki zen begi urdin bat zuen , hiru antena txiki , bi hanka eta bi beso , bestea ordea Poki zen berdin berdina bakarrik begi berde bat zuen hori zen beraien ezberdintasuna . Beraien zaletasuna Unibertsoan bidaiatzea zela esan dut eta hala da zeren elkarrekin toki asko bisitatu zituzten : Zulo Beltzak , Asteroideak , Kometak e.a.

Oraingo onetan ordea , ez zekiten norantza joan. Naiz eta elkar galdetu , mapak begiratu , eta informazio paperak aztertu ez zuten lortzen jakitea nora joan . Egun batean Pokik Pekiri hausnartu ondoren , hauxe esatea erabaki zuen :

– Aizu Peki jada hiru urte daramatzagu familia bisitatu gabe eta nola ez dugun planik zer iruditzen zaizu etxera bisita bat egitera joaten bagara

– Bueno , ba niri ondo iruditzen zait , ea nola dauden – erantzun zion Pekik

Horrela beraien espazio ontzian familiaren etxera abiatu ziren . Peki ordea azkar ohartu zen zerbait beraiek erakartzen ari zela ,  une batean pentsatu zuen beste abentura baten hasiera zela baina azkenean pixka bat beldurtu egin zen eta Pokiri esan zion badaezpada Peka estralurtar famatuari galdetu behar ziotela zer zen fenomeno hori eta denborarik galdu gabe bere etxera joan ziren .

Han etxeko txirrina jo eta kaixo esateko denborarik ere eduki gabe sartu egin ziren bertan denborarik galdu gabe fenomenoaz hitz egiten hasi ziren Poki eta Peki oso aztoratuta zeuden eta dena azkar esan zioten , Peka ordea lasaitasunez ,  poliki eta mantso ematen zizkien erantzunak azkenean ordu erdi baten ostean builaka eta oso beldurtuta zera erantzun zien :

– Azkar goazen hemendik laster BIG – BANG bat gertatuko da ,  hau da Unibertsoko materia guztia elkartu eta leherketa handi bat egongo da !!!!!!!!!

Peki eta Poki aho zabalik zeuden baina badaezpada ere kasu egin zioten beraz , espazio ontzian sartu eta beraien familiengana abiatu ziren denei berri txar hori ematera bidean ordea Pekik Pekari duda bat zuela esan zion eta Pekak ze duda zuen  galdetu zion :

– Zein da ba zure duda?

– Ea nora joango garen gure familiakideak hartuta

– Lasai badago satelite bat ez oso ezaguna baina seguruenik ez da beste materia guztiarekin batera elkartuko beraz salbu egongo gara baina ez dezagun denborarik galdu azkar segi aurrera denbora galdu gabe.

Eta Pekak esan bezala denborarik galdu gabe familiakideei abisatzera joan ziren eta esan bezala ere abisatu egin zien baina denbora oso gutxi zuten satelite horretara iristeko baina ezin zuten gelditu , eta abiatu egin ziren ez zuten begirik kliskatu salbu zeuden arte momentu  batean pentsatu zuten hil egingo zirela baina ez zuten etsi eta aurrera jarraitu zuten . Azkenean justu juxtu baina iritsi egin ziren hango builak eta poz besarkadak denak hain zeuden pozik eta alai zeren han gelditzea erabaki zuten bizitzen DISDIRA izeneko satelite disdiratsuan.

Amaiera