Hileko artxiboak: abendua 2016

NIRE BURUAN DAGOEN ZORRI BATEN ABENTURAK

img_4097_apa_243531_600

Bazen behin Txupi izeneko zorri bat odolzalea, argia, azkarra, bihurria, lotia (oso lotia) eta batez ere bidaiaria. Buru berriak ezagutzea gustatzen zitzaion Txupiri. Ile kizkurrak, motzak, luzeak, ile horiak, ile gorriak. Mota askotako ileetan bizi izandako zorria zen Txupi. Azken boladan gizon serio eta gorbatadun baten buruan bizi zen, baino buruko ilea erortzen ari zitzaiola konturatu zen eta pentsatu zuen beste buru batera joan beharko zuela. Handik gutxira umetxo bat ikusi zuen eta ile hartara saltatu zuen. Ile hori marroixka zen, luzea, lixoa, polit-polita. Orduan ez zuen imajinatzen zenbat abentura pasako zituen bertan.

Lehenengo egunak lasaiak izan ziren baina, halako batean ume horren gurasoak zorriak begiratzeari ekin zioten. Txupi bere ezkutalekuan zegoen, buruaren ezker aldeko belarri atzean, lasai-lasai bere arrautzak erruten. Orduan bere bizitzan ikusitako orrazirik handiena ikusi zuen. Bera harrapatzeko zorian zegoela korrika hasi zen. Arin eta azkar eskuinaldeko belarrira joan zen, baina ez zen konturatu bere arrautzak beste aldean utzi zituela bakar-bakarrik. Jada beranduegi zen beraien bila joateko. Bidean zorri asko ezagutu zituen eta denak korrika ari ziren alde batetik bestera. Bere beste etxean ez zituzten orrazi hain handiak pasatzen. Bera jada nahiko zahartuta baina sasoi onean zegoen. Hala ere esperientzia hori beti igarotzen zuen eta oso beldurgarria iruditu zitzaion, baina aldi berean triste sentitu zen bere arrautzak galdu zituelako. Pena kentzeko siestatxo bat egitea erabaki zuen.

Bapatean buila batzuk esnatu zuten. Horrela entzun zuen:

  • Oraintxe bertan joango gara ilea moztera!!! Bale?

Txupi beldurtu egin zen:

  • Nora eramango naute?

Handik gutxira etxetik joan ziren. Minutu batzuk beranduago toki dotore batera iritsi ziren. Bertan, ispilu handiak, larruzko aulkiak, ile lehorgailuak, argi disdiratsuak, kremak, usain goxoak… Baino, bapatean, guraiza erraldoi bat zuen bere muturraren aurrean. Zis-zas, zis-zas, zis-zas entzuten zen. Txupi aztoratuta zegoen alde batetik bestera korrika. Bapatean ideia bat izan zuen eta esan zuen bere barruan:

  • Badakit!

Guraiziaren gainera salto egin zuen. Hain txikia zenez ez zuten ikusi. Han geratu zen mugitu gabe. Bukatu zutenean berriz salto egin zuen haurraren burura.  Inor ez zen konturatu.  Berriz ere salbu zegoen.

Ileapaindegitik etxerako bidean autobusa hartu zuten haurrak eta bere amak. Jendez beteta zihoan autobusa. Bapatean auto ilara sortu zen autobusaren bidean eta Txupik pensatu zuen:

  • Siestatxo bat egiteko unea da.

Txupik lo hartu eta amets egin zuen orrazi batek harrapatu eta hil egiten zuela. Orduan hain susto handiarekin esnatu egin zen. Ordurako ama eta semea etxean sartzen ari ziren. Gutxira mahaiean eserita ari ziren afaltzen. Familia hizketan ari zela Txupik  hurrengo egunean haurrak soinketa zuela entzun zuen.

Hurrengo egunean eskolan, soinketa orduan, haurrari soka batetik buruz behera zintzilikatzea bururatu zitzaion! Orduan Txupik ideia bat izan zuen: berak berdina egitea baina ile batetik zintzilikatuz. Ezustean odol guztia burura joan zitzaion! Haurrarena eta besteei xurgatutako guztia.

Iletik jaitsi zenean zorabiatuta zegoen… odol gehiegi! Ohera joan behar izan zuen, gure Txupik.

Berriro esnatu zenean bazkaltzen ari zirela arratsalderako egiten ari ziren planaren berri izan zuen: igerilekura joateko asmoa zuten. Arratsaldean eskolara itzuli zenean bere mahaian eseri zen eta bere maisu Peruk azalpenak ematen hasi zitzaien matematikei buruz. Haurrak bikainak ateratzen zituen eta maisuak pelota pixka bat zion. Txupi argia zen, baina baita alperra ere. Orduan siestatxo bat egitea pentsatu zuen. Beste behin esnatu zenean, haurra eskolatik kanpo zegoen eta piszinarako motxila prestatzen. Txupi beldurrez dardarka zegoen. Hainbestekoa zen bere beldurra zorabiatu egin zela (berriz ere odol gehiegi).

Haurra aldagelan zegoen bere onera etorri zenerako. Txanoa janzten ari zela, bere klaustrofobiaren eraginez, handik atera egin behar zuela erabaki zuen eta haurren betaurrekoetara egin zuen salto. Konturatu zen haurra uretara sartzera ziola eta ziztu bizian betaurreko barruan ezkutatu zen. Uretan sartuta zegoenean aquarium batean zegoela iruditu zitzaion. Piszinatik aterata haurra dutxan zegoela tanto handi handiak erortzen hasi zitzaizkion behin haurrak betaurrekoak kenduta. Berriro ere buru gainera saltatu behar izan zuen.  Esan behar da ilera iritsi zenean, tsunami bat pasa izanaren irudipena izan zuela. Haurrak eskuohial erraldoia batez igurtzi zuen ilea lehortzeko. Txupi lehendik zorabiatua bazegoen orain erabat mareatuta bukatu zuen.

Haurra kiroldegitik irten zen eta debora gutxira etxera iritsi zen. Pijama jantzi zuen eta afaltzera joan zen. Afaltzeko espageti goxo-goxoak zeuden eta Txupiri inbidia ikaragarria sortarazi zion. Tripazorroak entzun zituen eta berak ere afaldu egin behar zuela konturatu zen. Afaltzen hasi zen haurraren burutik odola hustuz. Txupik afaltzen bukatu zuenean haurra ordurako lo zegoen.

Hurrengo goizean haurra beti bezala jantzi (Txupik ez zuen lan hori egin beharrik) eta gosaldu zuen. Autobusak bozina jo zuen, goizero  bezala eta haurra autobusera igo zen korrika eta presaka. Egun horretan, ez zuen jarduerazko ikasgairik izan, denak ikastekoak ziren, papiroflexia ordua ezik. Bazkaltzeko orduan etxean zen gure ikasle gaztea. Gurasoek berri bat eman zioten:

  • Arratsaldean zorriak hiltzeko likidoa botako dizugu.

Txupi erabat ikaratu zen entzundakoagatik. Arratsaldea iritsi zenean haurraren gurasoek eguerdian agindutakoa bete zuten eta likidoa haurraren ilera botatzen hasi ziren. Txupik beldurrez haurrari likidoa botatzen ari zen pertsonaren burura saltatu zuen eta han beste bizitza polit bati eman zion hasiera.

SEMAFOROKO ARMIARMA

3d renderings fg an all green traffic light

Orain dela aste batzuk hiri handi bateko semaforo batean Armiarmika izeneko armiarma xelebre, pertxent eta lasai batek oinezkoentzako argi gorrian jarri zuen bere armiarma-sarea (inoiz ikusi den armiarma-sare egile hoberenetakoa zen Armiarmika). Egunak joan, egunak etorri Armiarmika armiarma pixka bat nazkatzen hasi zen bi gauzagatik: 1) kolore gorria ez zitzaiolako batere gustatzen eta 2) gazteak litxarreriak jaten, gurasoak beren umeekin, helduak presaka, aiton-amonak eta abarrek zain egon behar izaten zutelako eta horrek amorru handia ematen zion.

Horrela pasa ziren egunak, eta Armiarmika geroz eta amorratuago zegoen giro horrekin, auto guztiak kea botatzen eta bitartean jendea mugikorrari begira, zain, lasai, ezertxo ere pasatuko ez balitz bezalaxe. Baina ez zuen denbora asko behar izan ohartzeko argi gorria itzaltzen zenean jende guztia hasten zela zebrabidea pasatzen. Beraz, erabaki zuen zertxobait pentsatu beharko zuela saltsa guzti horretan.

Egun batzuk egon zen Armiarmika hausnartzen eta erabaki zuen espedizio bat prestatu behar zuela semaforoaren inguruan. Horrela, armiarma-sarea gerrian lotu eta pixkanaka beherantz joaten hasi zen. Beldur pixka bat ematen zion nahiko altu baitzegoen eta erortzen bazen kolpe ikaragarria hartuko zuelako. Oso ondo miatu zituen bazter guztiak eta gauza bat oso interesgarria ikusi zuen. Semaforoaren erdialdean botoi arraroa bat zegoen, jende askok sakatzen zuena. Botoia sakatuta argitxo laranja bat pizten zen. Bertan hau jartzen zuen: Itxaron pixka bat mesedez.

Denbora joan ahala, Armiarmika ohartu zen botoiari emanez gero, lehenago jartzen zela berdea eta jendeak aukera zuela zebrabidea pasatzeko. Orduan, pentsatu zuen armiarma-sarea gerrian lotzea eta, behera jaitsita, berak ere botoari ematea. Horrelaxe egon zen egun batzuk goitik behera eta behetik gora. Baina ez zuen gauza handirik lortzen, nahiz eta argi berdea azkarxeago piztu.

Egunak joan ahala nekatu eta errenditu egin zen Armiarmika. Berriro bere armiarma-sarean geratu zen zer egin ez zekiela. Ordu batzuen ondoren, galdera bat sortu zitzaion: baina, nondik dator argi gorri hau? Erabaki bat hartu zuen hurrena: Argi gorri hura nondik zetorren deskubritzea. Beraz, arnasa ondo hartu eta argi gorrirantz abiatu zen. Horrela, bidean zihoala, gauza gogor batekin jo zuen bere burua Armiarmikak eta atzeraka erori zen.

Esnatu zenean ez zen ezertaz gogoratzen. Eskerrak bere armiarma-sarearen gainera erori zela! Horregatik salbatu zen. Oraindik argi gorri hura nondik zetorren jakin nahi zuenez, arnasa bi aldiz hartuta eta besoak aurrean jarrita, argi gorrira hurbiltzen hasi zen Armiarmika. Bere besoak gauza gogor hori ukitu zuten momentuan ohartu zen kristal bat zela. Zorigaitzez ez zeukan aterik beraz, ezin izan zuen sartu. Halere, ez zen errenditu, auskalo zer zegoen hor barruan! Beste hausnarketa sakon bat egin behar zuen…

Ez zen denbora asko pasa ideia bat etorri zitzaionean: Armiarma-sarearekin behera joatea pertsonaren baten poltsikotik gauza gogorren bat hartu eta argi gorria babesten zuen kristala hautsi. Hori lortzean argi gorria itzali eta pertsona horren poltsikoan hartutakoa berriz uztea. Beraz armiarma-sarea gerrian loturik behera joaten hasi zen (ohituta zegoen jadanik), andere bat zegoen hurbilen, harantz balantzatu zen Armiarmika eta anderearen poltsikoan sartu zen suabe. Suabe bai, baina orduantxe nahi gabe armiarma-sarea hautsi egin zen. Zorte onez ordea, anderea ez zen oso altua eta salto batean lurreratu zen Armiarmika. Arazo bat zuen halere: bere etxea oso altu zegoen eta ez zekien nola igo etxera. Beraz, hantxe geratu zen lurrean hanka eta zapatila askoren azpian.

Bi egun eta gau oso luze bat pasa ostean beste ideia bat eduki zuen Arniarmikak: pertsona altu bat iristen zenean semaforoaren ondora, haren bidez poliki-poliki igo egingo zen. Hiru ordu zain egon ostean iritsi zen beste andere altu bat, beraz segundo bat galdu gabe goraka igotzen hasi zen, baita lortu ere. Bere etxean zegoen berriro, eta bi egun eta gau bat loa egitea erabakita, lo egiten hasi zen Armiarmika.

Handik bi edo hiru egunetara esnatu zen Armiarmika, oraindik galdera hau zuela buruan: Nondik dator argi gorri deseroso hori? Zerk eragiten zu argi hori? Ez zuen pakerik izango, erantzuna topatu arte. Beraz berriro armiarma-sarea gerrian lotu eta behera joaten hasi zen Armiarmika. Lehenengo gerturatu zitzaiona gizon bat izan zen. Poltsikoan kontu kontuz sartu zen. Gauza gogor bat zegoen poltsikoan, hobeto esanda asko. Arnasa hartuz gora joaten hasi zen poliki-poliki. Azkenean argi gorria ateratzen zen tokiaren parean zegoen: orduan golpe lehor batekin hautsi zuen kristala. Hori eginda, behera abiatu zen berriz hartutakoa gizonaren poltsikoan uzteko. Gero berriz ere eta gora igo zen.

Hantxe zegoen Armiarmika armiarma bare armiarma-sarean, eta argi gorria babesten zuen kristala hautsita. Bi aldiz pentsatu gabe argi gorriruntz hurbiltzen hasi zen, han bonbila txiki asko ikusi zituen eta horren atzekaldean ordenagailu, botoi, kable eta entxufe pila bat. Barrura sartu zen eta inguru bitxi eta itsusi horretan kuxkuseatzen hasi zen. Hasieran beldurgarria iruditu zitzaion dena, baina oso azkar pasatu zitzaion beldurra. Bonbila piztu (berea) zitzaion eta ideia bat eduki zuen: ordenagailu, entxufe, botoi eta kable horietakoren bat mugitzen bazuen agian jende guzti horrek lehenago pasa ahalko zuen zebrabidea. Bi minutu barru botoi, kable, entxufe eta ordenagailu guztiak mugituta edo hautsita zeuden. Asko gustatu zitzaion ekintza hori, baina, ikusi egin behar zuen ea bere ideia baliagarria izan zen ala ez. Beraz armiarma-sarera bueltatu zen. Semaforoa hautsi egin zuela Armiarmikak. Hantxe zeuden udaltzainak seinaleak eginez trafikoa kontrolatzen.

Hurrengo egunean mekanikari bat etorri zen semaforoa konpontzera. Armiarmika ohartu zenean, kristal hautsiari esker barrura sartu zen berriz ere. Mekanikaria bere erremintekin semaforoa konpondu nahian zebilen, baina hori ezin zuen onartu, bestela gorria egongo zen semaforoa berriro ere eta jendeak itxaron egin behako zuen. Beraz mekanikaria joan zenean bi edo hiru kable mugiturik armiarma-sarera bueltatu zen.

Orduan bai Armiarmikaren ideia baliagarria izan zen: autoak eta gidariak zirelako itxaroten zutenak, eta jendea gelditu gabe bidea pasatzen zutenak. Dena den, dena ez zen poza! Bere etxerik gabe geratu zen, argi gorria ez zelako ia inoiz piztuta, beraz armiarma-sarea gerrian lotuta beste etxe baten bila abiatu zen. Bidean zegoela argi berde erakargarri bat piztuta ikusi zuen. Nola ez zen lehenago ohartu? argi berdearen esanahia jendea pasa zitekeela zen eta gorriarena berriz itxaron beharra! Berdea lehen ia beti itzalita zegoenez ez zuen ikusi, baina bat-batean Armiarmikari ideia bat okurritu zitzaion: argi berdean etxea egitea.

Minutu batzuk geroago armiarma-sarea eginda zegoen eta Armiarmika lasai asko deskantsatzen ari zen lan neketsu guztiaren ondoren.

 

HANDIK AURRERA SEMAFORO HARTAN

POZIK ETA BAKEAN

BIZI IZAN ZEN

 

AMAIERA

DOS AMIGOS QUE NO TENÍAN NADA EN COMUN

Aquel lunes, los alumnos de un aula de primero de ESO tenían una tarea diferente para casa. Era un ejercicio de la unidad que acababan de comenzar: tenían que ponerse en contacto vía gmail con unos niños de su edad pero que vivían en otros países. A Luis, que se creía el mejor, le tocó una niña llamada Amia del norte de África, de Marruecos. Luis se empezó a quejar:

– ¿Por qué me tocan a mi los peores? ¡y encima chica! ¡Jolín! yo quería chico – se quejaba Luis.

En cuanto llegó a casa se sentó delante del ordenador: ¡que fastidio! tenía que escribir el primer mensaje para Amia. El mensaje decía así:

“Hola Amia:

Soy Luis. En el colegio me han dado tu correo electrónico. Me han dicho que te escriba vía gmail. Bueno, para empezar te contaré algunas cosas sobre mí. Soy el más listo, el más rico y el más guapo del pueblo. Seguro que vivo mejor que cualquier otro niño – aunque estaría mejor sin ir al cole-. Encima tengo todo lo que quiero, cuando yo quiero.

Adiós, cuando me contestes cuéntame algo sobre ti.

Saludos Luis.”

Después de enviar el mensaje a Amia, Luis miraba todos los días el correo…  Unos días después… Luis se encontró con la respuesta de Amia. Ponía lo siguiente:

“Hola Luis:

Soy Amia y como sabes soy de Marruecos. Yo no soy rica pero tengo una familia que me quiere y me ayuda en todo lo que pueden. También tengo unos amigos estupendos y me paso casi todo el día jugando con ellos. Yo no soy la más lista pero me esfuerzo bastante. Además yo no puedo ir todos los días al cole porque también tengo que trabajar para conseguir dinero. Tú tienes mucha suerte porque puedes ir al cole todos los días.

Saludos Amia.”

Cuando Luis leyó ese correo le pareció que aquella niña no tenía nada. ¡Además tenía que trabajar! No pudo responderle al momento porque tenía academia de inglés y tuvo que marcharse a todo correr.

Al día siguiente Luis llegó al colegio antes de tiempo. Para pasar el rato empezó a jugar a fútbol con unos niños que ni siquiera conocía. Bueno, de hecho Luis tenía sólo un amigo, Raúl, pero aquella mañana aún no había llegado. Después, en el recreo, se encontró con él en el patio:

– Hola, antes no te he visto ¿dónde estabas?- le pregunto a su amigo Raúl.

– He ido al médico y he llegado un poco tarde. -le respondió.

Luis quería enseñarle su nueva mochila, la más moderna y cara que había encontrado. Quería impresionarle y chulear un poco.

Después del cole fue directamente a casa y se sentó delante de su ordenador, también el más moderno y el más caro del mercado. Había pensado responder el último mensaje de Amia.

“Hola de nuevo Amia:

¿Te acuerdas de mi? Soy Luis. Hoy en el cole nos han dicho que tenemos que hablar de nuestra cultura y de nuestro país. Mi país es el País Vasco y vivo en San Sebastián una ciudad elegante y con mucho dinero. Tiene de todo, hasta playa. Mi país es muy bonito. Tengo suerte de vivir aquí por todas las cosas que tenemos. He visto en la tele y en el periódico que vuestro país es muy pobre y que no tenéis mucho dinero.

Saludos Luis”

Ese mismo día Amia, después del colegio, tuvo que estar trabajando en una tienda que vendían objetos a turistas. Para ella, fue un día muy largo y duro pero también tuvo su parte divertida porque como ese día acabó su trabajo mas pronto de lo normal, estuvo con sus amigos y amigas jugando a pilla-pilla, al escondite…Cuando volvió a casa vio en el ordenador que Luis le había escrito de nuevo. Decidió leer su mensaje y responderle en el momento.

“Hola Luis:

Soy Amia. Yo también voy a contarte algunas cosas sobre mi país aunque parece que ya lo conoces. Como tú dices, mi país es pobre, pero sólo en lo que al dinero se refiere, porque aquí todos nos conocemos. Somos pobres de dinero pero no de amigos. Además, no quiero hablar sólo de dinero… ¿Sabes que hay unos desiertos preciosos con unas dunas enormes desde las que puedes ver una vistas muy bonitas? Hay también unos baobabs tan grandes que casi no llegamos a abrazarlos ni aunque nos juntemos todos los amigos. Y muchas más cosas. A ver si me cuentas algo más sobré tu país.

Adiós hasta otra, Amia.”

Cuando Luis leyó el mensaje de Amia se quedo pensativo: él era muy rico pero solo tenía un amigo. Al día siguiente cuando fue al cole vio a su amigo Raúl hablando con otros chicos. Cuando pasó a su lado no le hizo ni caso. Luis se puso muy triste porque se dio cuenta que había perdido al que consideraba su mejor amigo.  De pronto pensó que hasta ahora le había tratado con desprecio porque siempre le decía que no era nadie importante y que él –Luis- era el mejor.

Cuando llego a casa, como no tenía nada que hacer, le escribió a Amia.

“Hola Amia:

Soy Luis y te quería pedir perdón. Creo que he sido muy borde contigo. Te quería pedir algún consejo para encontrar amigos porque el único que tenía ya no es mi amigo. Me gustaría tener más amigos y apreciar lo que tengo. En tus mensajes anteriores me has dicho algunas cosas que me han ayudado a darme cuenta que lo que necesito de verdad es lo que me falta. Como tú tienes muchos amigos me gustaría saber cómo debo tratar a la gente para que sea mi amigo o amiga.

Saludos, Luis (espero que lo entiendas y que me perdones por mi mal comportamiento).”

Amia leyó el mensaje y le dio mucha pena, pero la culpa de perder un amigo, fue de Luis por no tratarle bien. Ella tenía muchos amigos y siempre estaban jugando a pilla-pilla, escondite… todos lo pasaban muy bien. Amia se sentó al ordenador y le respondió:

“Hola Luis:

Soy Amia. Voy a intentar ayudarte a recuperar a tu amigo. Yo creo que deberías pedirle perdón, y si finalmente te perdona no debes tratarle así. Debes tratarlo bien, tienes que respetarle y tienes que escucharle. No tiene que hacer siempre lo que tú le digas. Si ahora tu amigo anda con otros, tu puedes unirte también, así tendrás más amigos, pero debes tratarlos bien.

Espero que mis consejos te sirvan de algo.

Saludos Amia.”

En cuanto Luis leyó el mensaje se alegró un montón, porque le había dado unos consejos estupendos. Pero le daba vergüenza pedirle perdón a su amigo después de todo lo que le había hecho. Finalmente, al día siguiente cuando fue al cole y vio a Raúl le llamó y le dijo que quería hablar con él.

– Raúl, sé que me he portado fatal contigo pero quiero pedirte perdón. Me gustaría ser de nuevo tu amigo. Me he dado cuenta que tengo de todo menos lo que necesito y que debería cambiar. ¿Te gustaría ser mi amigo otra vez?- le pregunto Luis a Raúl.

– Yo te perdono, pero si quieres ser mi amigo y estar conmigo otra vez lo mejor es que te unas al grupo y juegues con nosotros, ¡ah! y te felicito por darte cuenta de que no te portabas bien conmigo y que hayas decidido cambiar- le dijo Raúl.

En el recreo Raúl habló con sus nuevos amigos y les preguntó si podía unirse al grupo. La respuesta fue afirmativa. Así, Luis hizo muchos amigos.

“Hola Amia:

Soy Luis y te quiero dar las gracias por tus consejos. Hoy a la mañana en el cole he hablado con mi amigo Raul y me han dejado unirme al grupo. Gracias a ti he aprendido a valorar lo que tengo y que no debo decir que yo soy el mejor. Gracias a tus consejos he logrado cambiar y ahora soy mejor persona que antes.

Gracias Amia. Saludos y hasta otra. Luis.”

Así fue como terminó este primer capítulo de la amistad entre Luis y Amia. Dos personas muy diferentes que vivían en lugares muy distintos pero, que, a pesar de todo supieron superar todo lo que les separaba.

BIRUS IBILTARIA

283615-virus

Bazen behin birus bat Txikilin izena zuena. Birusak orokorrean gaiztoak dira, gu gaixotzen gaituztelako. Beno, egia esan, hori da beraien betebeharra gu gaixotzea beraiek ondo bizitzeko.

Birus mota asko daude. Batzuk indartsuagoak, denbora gehiago irauten dutenak. Beste batzuk ahulagoak, denbora gutxiago irauten dutenak. Batzuk katarrotxo bat bakarrik eragiten dutenak, beste asko tripako min izugarria edo buruko min ikaragarria jasanarazten digutenak…, mota askotakoak daude. Historia honetako birusa, gainerako birusak bezala, pertsonen gorputzetan bizitzen zen. Baina birus hau berezia zen edo hobeto esanda, bereziki indartsua zen. Ez zegoen botikarik bera hiltzeko. Hasieran Txikilinek pentsatzen zuen hori dibertigarria zela, baina gero konturatu zen ez zela horrela, gogorra zela gorputzez gorputz ibiltzea, etxe bila. Txikilini ez zitzaion inor gaixotzea gustatzen, baina bizi nahi bazuen ez zuen beste erremediorik. Horregatik Txikilinek abentura asko pasa zituen eta horietako bat kontatuko dizuet.

Behin hosto baten gainean zebilen, (birusen autoak dira hostoak) pertsona baten bila, neska gazte bat ikusi zuenean, eta bere barrura sartzea erabaki zuen.

Gure Txikilin goxo-goxo zijoan baina halako batean neska doministikuka hasi zen:

– ATXISSSS!!!! – egin zuen neskak.

Txikilin hasieran harritu egin zen, hura inoiz entzundako eztulik indartsuena eta larriena izan zelako. Apur bat larritu egin zen. Berak ez zion inori minik egin nahi, baino beste aldetik modu batera edo bestera bizi behar zuen… Lehenengo doministikua larria izan zen baina bigarrena oraindik indartsuago eta beldurgarriagoa. Txikilinek gorputz hartatik atera nahi zuen, baina bat-batean zulo batetik erori zen. A ze ikara!! Izan ere inoiz ez zen horren zulo itxi eta ilun batetik erori. Pareta batean kartel bat ikusi zuen, bertan hitz bat zegoen idatzita: Trakea.

– Lagunduuuuu!!!! – egin zuen oihu Txikilinek.

Hiru segundoren ostean eta asko kostata, trakea hodia utzi eta beste toki batera iritsi zen. Toki hau handia eta zabala zen baina dena hodiz betea zegoen, hodi lodi batzuk hodi txiki askotan bihurtzen ziren. Txikilinek mahai batean zegoen gida-liburu bat hartu zuen. Bertan esplikatzen zen ziren gela hura, hodi horiek eta zer funtzio zuten. Irakurtzen hasi zen eta bertan jakin ahal izan zuen gela handi horrek “birika” izena zuela eta bat ez, bi zeudela!! Orduan ere jakin izan zuen birikek arnas aparatuko organo bat dela eta arnasa bertan gordetzeko balio duela. Txikilinek, bere barruan, hau pentsatu zuen: “aire girotu hori beraz arnasa zen…”. Bi hodi lodiak eta baita finak ere bronkioloak izena omen zuten.

Bat-batean eztula entzun zuen eta birikak aire gutxirekin geratu ziren. Igogailu baten moduan gora egin zuten.

Eztula eta gero neska gazteak indartsu hartu zuen arnasa eta Txikilin aire tornado horrekin bronkiolo tartean galdu zen. Ez zekien non zegoen, baina gero konturatu zen gida-liburua bere motxilan zuela. Atera eta mapan begiratu zuen. Baina… non zegoen?  ezker birikan edo eskuin birikan?

– Non nago? Zer egingo dut orain?- larrituta zegoen Txikilin.

Gida-liburuan ez zegoenez irtenbiderik, bere kabuz hasi zen irteera bilatzen. Oinez hasi eta berehala ikusi zuen kartel bat non eskuin birika irakurri zitekeen. Beno apurtxo bat kokatu zen. Halako batean neskak beste eztul beldurgarri bat egin zuen eta airea bronkioloetatik xurgatu zuen. Gure Txikilin bertatik zurrupatu zuen.

Bat-batean zerbaiten kontra joan zela nabaritu zuen. Atzera begiratu eta ikusi zuenean beldurtu egin zen, baina gero lasaiago geratu zen: beste birus bat zen.

– Kaixo- esan zion Txikilinek.

-Kaixo, ni Birusin naiz eta zu?- galdetu zion beste birusak.

– Ni Txikilin- erantzun  zion.

Birusin bera bezalako birus bat zen, argia eta esperientzia handikoa. Gorputz askotan ibilia zen eta antzeko abenturak pasa izan zituen. Txikilin, berriz, beti aho inguruan geratzen zen mugitu gabe, gehienez ere sudurrera igotzen zen ez zituen bidai horiek bezalakoak egiten, hori zen lehenengoa.

Biak batera segitzea erabaki zuten. Hodi batetik jaisten ari ziren, txirrista bat balitz bezala. Halako batean beraiek barruan zeuden gorputza -hau da, neskarena- leku itxi eta epelago batean sartu zen, gizakiek etxea deitzen dioten horretan. Sartu eta berehala botika bat hartu zuen zeukan katarroa sendatzeko asmoz. Koloreagatik eta zeukan zaporeagatik nabaritu zuten propoleo jarabea zela. Konturatu ziren katarrroa larria zela bi birus barruan zeudelako. Horretaz gain, konturatu ziren bi birusak espezie berekoak zirela, alegia bokitarekin hiltzen ez ziren horietakoak. Horregatik lagunak izatea erabaki zuten. Bat-batean hodi hori bukatu eta beste organo batean lurreratu ziren. Ez ziren konturatu, baina diafragma organoa pasa zuten bertan geratu gabe.

Txikilinek ez zekien zein zen toki berri hori, baina Birusinek bai: gibela zen. Birusinek gorputzari buruz asko zekien, izan ere horren inguruan azterketa egin behar izan zuenean 10 bat atera baitzuen. Ez zekitena zen handik nola aterako ziren. Gibel barruan zeudela ilundu egin zuen bat-batean. Biek pentsatu zuten gaua egin zela eta neska lotara joango zela. Orduan, bi birusek ideia berdina eduki zuten: lotara joatea beraiek ere. Motxiletatik mantak atera eta lo egin zuten hurrengo egunera arte. Gauean Birusinek lo hartu zuenean Txikilin beldurtu egin zen pixka bat, inoiz ez zuelako horren abentura gogorra igaro. Bere gusturako abentura gogorra zen, baina baita interesgarria eta polita ere. Gauza asko ikasten ari zen eta, gainera, lagun berri bat zuen.

Hurrengo egunean bi birusak eztul izugarri batekin esnatu ziren. Gibelak bat-batean dar-dar egin zuen eta biak beldurtu egin ziren. Orduan pentsatu zuten gorputz hartatik atera behar zutela lehenbailehen. Motxilak prestatu eta lotailu biribiletik barrena jarraitu zuten. Ordu bat pasa eta gero bi birusak gose ziren. Motxila ireki eta bertan zegoena jateari ekin zioten: muki eta flema jogurta. Bazkaldu ondoren bidegurutze batera heldu ziren ez zekiten nondik joan, baina ixkin batean kartel bat ikusi zuten: porta zaina jartzen zuen eta bestean lotailu biribilaren irteera. Gure birusak lotailu biribilaren irteera aukeratu zuten, normala den bezala.

Hortik atera eta beste hodi baten barrura sartu ziren. Gorputz osoa hodi ezberdinekin lotuta daudela konturatu zen Txikilin. Organo batera erortzearekin batera dar-dar egin zuen eta biak berdina pentsatu zuten: azkar ibili behar zutela katarro hori larriagoa bihurtzea nahi ez bazuten. Birusinek esan zuen hori urdaila izeneko organoa zela. Gainera, berak bazekien hortik nola atera: txirrista moduko bat zegoen eta hortik jaitsiko ziren. Baina, kontuz ibili beharko zuten bidegurutze asko baitzeuden.

– Ze dibertigarria!!!! Uaaaaa!!!!- egin zuen ohiu gozamenez Txikilinek. Bidaia horren parterik dibertigarriena zen.

Birusinek esan zion pareta horiek guztiak Fundusak zirela. Bat-batean pareta baten kontra joan ziren, baina ez beraiek bakarrik, atzetik zetorren zerrikeria guztia ere (beno egia esan ez zen zerrikeria, janaria zen, baina birusentzat zerrikeria besterik ez da). Biak beldurtu egin ziren hori dena ikustean. Bat-batean neska eztulka hasi zen eta hiruzpalau eztul beldurgarriak egin zituen segidan… Mugitu behar zutela pentsatu eta biak gelditu gabe zulo erraldoi bat egiten hasi ziren eskuekin. Hortik, txirristan bezala jaitsi ziren biak, eskua emanda ez banantzeko. Beherantz zihoatela bidegurutze batean geratu ziren. Apur bat miatu eta ezkerreko bidea hartzea erabaki zuten. Aurrerantz zihoazela birus asko ikusi zituzten han bertan hilda zeudenak. Argi zegoen, botikak harrapatzen bazaitu hilda zaudela.

Handik gutxira hiru irteera ikusi zituzten, Birusinek mapan begiratu zuen eta erdiko pasabidetik joan behar zutela esan zuen. Aurrera segitu eta hestean barrena jaitsi ziren txirristan bezala.

  • Iuuuuujuuuuu, hau bai dibertigarria!- egin zuen ohiu Txikilinek.
  • Bai, arrazoia duzu baina… kontuz!! Hemendik barrena likidoa eta janaria aurkitu dezakegu- informatu zuen Birusinek.

Biak aurrera zihoazen apurtxo bat kezkatuta, bai eztularengatik eta baita atzetik zuten janari guzti horrengatik.

  • Kontuz Birusin! baztertu zaitez! janari guzti horrek arrapatuko zaitu bestela – abisatu zion Txikilinek Birusini.

 

Ezkerrak Txikilinek abisatu zuela! Birusin baztertu egin zen, bestela janariak aurretik eramango zuen. Iluntzen hasi zen, baina ezin zuten txirrista horren erdian lo egin, beraz aurrera jarraitu zuten biak batera.

 

Halako batean beste zulo bat ikusi zuten. Hortik kalea edo ikusten zen, beraz ateratzea erabaki zuten. Kanpoan zarata handia zegoen eta giroak ez zirudien oso atsegina, ezta usainak ere, baina behintzat gorputz beldurgarri horretatik kanpo zeuden. Gainera, zerua bistan zegoen eta izarrez beteta zegoen polit-polita.

 

Goizean esnatutakoan Txikilin eztulka hasi zen. Tapatu gabe lo egin zuten eta gorputz baten barruan horrenbeste denbora egon eta gero, agian orain ondoeztu egin zen Txikilin. Horregatik beste gorputz baten babesa bilatu behar zutela pentsatu zuten. Kaletik zihoan gizon baten barruan sartu ziren. Hor geratu ziren Txikilin sendatu arte, baina oraingoan, bolada batez, aho inguruan geratzea erabaki zuten, lasai asko.

 

Beno hau izan da Txikilinek pasa zituen istorio asko horietako bat. Bere lehenengo bidaia gorputz barnean kontatu dizuet. Gero horrelako beste abentura batzuk pasatu zituen. Ea beste egunen batean besteren bat kontatzeko denbora izaten dudan.

 

 

AMAIA